Showing posts with label អំពីស្ត្រី. Show all posts
Showing posts with label អំពីស្ត្រី. Show all posts

Thursday, July 10, 2008

បេក្ខនារី​បណ្ឌិត​ អ៊ុន​ សុគន្ធា​ ការពារ​និក្ខេបបទ​ថ្នាក់​បណ្ឌិត​ទទួល​បាន​និទ្ទេស​ "ល្អ​ណាស់"

រាជធានី​ភ្នំពេញ៖កាល​ពី​រសៀល​ថ្ងៃ​ទី​ ៩​ កក្កដា​ ឆ្នាំ​ ២០០៨​ នៅ​សាកលវិទ្យាល័យ​ចំរើន​ពហុ​បច្ចេកវិទ្យា​ ស្ថិត​ក្នុង​សង្កាត់​ទួល​ស្វាយព្រៃ​ទី​១​ ខណ្ឌ​ចំការមន​ គណៈ​គ្រប់គ្រង​សាកលវិទ្យាល័យ​ សហការ​ជាមួយ​បណ្ឌិត​សាស្ត្រាចារ្យ​ក្រសួង​អប់រំ​ បាន​បង្កើត​ក្រុមប្រឹក្សា​វាយតំលៃ​និក្ខេបបទ​របស់​បេក្ខនារី​បណ្ឌិត​ អ៊ិន​ សុគន្ធា​ មុន​នឹង​សម្រេច​ប្រកាស​ផ្ដល់​សញ្ញាបត្រ​បណ្ឌិត​ ផ្នែក​នីតិសាស្ត្រ​ជូន​បេក្ខនារី។

ក្នុង​ពិធី​ការពារ​និក្ខេបបទ​របស់​បេក្ខនារី​ខាង​លើ​នេះ​ លោក​បណ្ឌិត​ ជា​ ចំរើន​ ទីប្រឹក្សា​រាជរដ្ឋាភិបាល​ និង​ជា​សាកលវិទ្យាធិការ​ សាកលវិទ្យាល័យ​ចំរើន​ពហុ​បច្ចេកវិទ្យា​ បាន​ឧទ្ទេសនាម​លោក​បណ្ឌិត​សាស្ត្រាចារ្យ​ គង់​ ថៃ​ សាស្ត្រាចារ្យ​ផ្នែក​វិទ្យាសាស្ត្រ​សេដ្ឋកិច្ច​ ជា​ប្រធាន​ក្រុមប្រឹក្សា​វាយតំលៃ​លើ​និក្ខេបបទ​របស់​បេក្ខនារី​បណ្ឌិត​ និង​មាន​ការ​ចូលរួម​វាយតំលៃ​ពី​បណ្ឌិត​សាស្ត្រាចារ្យ​ជំនាញ​ៗ​ចំនួន​៨​រូប​ ទៀត។

ចំពោះ​និក្ខេបបទ​ដែល​បេក្ខនារី​បណ្ឌិត​ អ៊ុន​ សុគន្ធា​ បាន​សិក្សា​ស្រាវជ្រាវ​ចងក្រង​ដាក់​ជូន​ក្រុមប្រឹក្សា​ធ្វើ​ការ​វាយតំលៃ​មុន ​ពេល​ឈាន​ទៅ​ទទួល​សញ្ញាបត្រ​បណ្ឌិត​ផ្នែក​នីតិសាស្ត្រ​ពី​សាកលវិទ្យាល័យ​ ចំរើន​ពហុ​បច្ចេកវិទ្យា​ គឺ​មាន​ចំណង​ជើង​ថា​ "បទល្មើស​ជួញដូរ​មនុស្ស​នៅ​កម្ពុជា"។​ ទាក់ទិន​ជាមួយ​នឹង​និក្ខេបបទ​នេះ​ លោក​បណ្ឌិត​សាស្ត្រាចារ្យ​ គង់​ ថៃ​ ប្រធាន​ក្រុមប្រឹក្សា​វាយតំលៃ​និក្ខេបបទ​ បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​បេក្ខនារី​បណ្ឌិត​ អ៊ុន​ សុគន្ធា​ ឡើង​ការពារ​និក្ខេបបទ​របស់​ខ្លួន​ ហើយ​ត្រៀម​ឆ្លើយ​នូវ​សំណួរ​ផ្ទាល់​មាត់​ពី​លោក​បណ្ឌិត​សាស្ត្រាចារ្យ​ ដែល​ជា​ក្រុមប្រឹក្សា​វាយតំលៃ​គ្រប់​រូប​ ដើម្បី​ឲ្យ​គណៈកម្មការ​កំណត់​ពិន្ទុ​ ហើយ​ប្រកាស​លទ្ធផល​ជូន​បេក្ខនារី​បណ្ឌិត​ អ៊ុន​ សុគន្ធា។

បន្ទាប់​ពី​ក្រុមប្រឹក្សា​បាន​ធ្វើ​ការ​ចោទសួរ​អស់​រយៈ​ពេល​ជាង​២​ម៉ោង​ រួច​មក​ លោក​បណ្ឌិត​សាស្ត្រាចារ្យ​ជំនាញ​គ្រប់រូប​ បាន​សំណូមពរ​ជំរុញ​ឲ្យ​កែ​នូវ​ចំណុច​ខ្វះខាត​តិចតួច​លើ​និក្ខេបបទ​ ហើយ​បេក្ខនារី​បណ្ឌិត​ អ៊ុន​ សុគន្ធា​ ប្ដេជ្ញា​កែសម្រួល​បំពេញ​បន្ថែម​លើ​ចំណុច​ខ្វះខាត​ ដើម្បី​រក្សា​និក្ខេបបទ​របស់​ខ្លួន​ឲ្យ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​និក្ខេបបទ​មួយ​ត្រូវ​ បោះពុម្ព​ផ្សាយ​ សម្រាប់​រក្សាទុក​នៅ​ក្នុង​បណ្ណាល័យ។​ បន្ទាប់​មក​លោក​បណ្ឌិត​សាស្ត្រាចារ្យ​ គង់​ ថៃ​ បាន​សម្រេច​ប្រកាស​ផ្ដល់​ជូន​បេក្ខនារី​បណ្ឌិត​ អ៊ុន​ សុគន្ធា​ នូវ​សញ្ញាបត្រ​បណ្ឌិត​ពី​សាកលវិទ្យាល័យ​ចំរើន​ពហុ​បច្ចេកវិទ្យា​ ផ្នែក​នីតិសាស្ត្រ​ ក្នុង​និទ្ទេស​ល្អ​ណាស់។​ លោក​បណ្ឌិត​សាស្ត្រាចារ្យ​ គង់​ ថៃ​ បាន​ផ្ដាំ​ផ្ញើ​ថា​ ការ​ការពារ​និក្ខេបបទ​លំបាក​ ប្រសើរ​ជាង​ការ​លំបាក​ដែល​គ្មាន​ទី​បញ្ចប់៕

ដកស្រង់​ចេញ​ពី​គេហទំព័រhttp://women.open.org.kh

Tuesday, June 24, 2008

ហេតុអ្វី​ការ​រើសអើង​នៅ​តែ​កើត​មាន​ លើ​ស្ត្រី​ពិការ?

នៅ​ក្នុង​សង្គម​ខ្មែរ​របស់​យើង​បញ្ហា​ការ​រើសអើង​នៅ​តែ​មាន​ ដោយសារ​ពួក​គេ​មិន​ទាន់​បាន​យល់​ដឹង​ពី​បញ្ហា​ពិការភាព​យ៉ាង​ដូចម្ដេច​ទេ។​ គេ​ច្រើន​គិត​ថា​ ឲ្យ​តែ​ជា​ស្ត្រី​ពិការ​ គឺ​ជា​មនុស្ស​ដែល​ធ្វើ​អ្វី​មិន​កើត​ជានិច្ច​ ហើយ​ការ​រើសអើង​មក​លើ​ស្ត្រី​ និង​កុមារ​ពិការ​ វា​ក៏​បាន​ជះ​ឥទ្ធិពល​យ៉ាង​ខ្លាំង​ផង​ដែរ​នៅ​កម្ពុជា។

យើង​ក៏​បាន​លើក​យក​ខ្សែ​ជីវិត​របស់​ស្ត្រី​ពិការ​ម្នាក់​ ឈ្មោះ​ សៅ​ សាឃឿន​ មាន​ អាយុ​៤៤​ឆ្នាំ។​ គាត់​រស់នៅ​ក្នុង​ ភូមិ​គ្រួស​ ឃុំ​គ្រួស​ ស្រុក​ស្វាយជ្រំ​ ខេត្ត​ស្វាយរៀង។​ ស្ត្រី​ពិការ​ សៅ​ សាឃឿន​ បាន​ធ្លាក់​ខ្លួន​ពិកា​តាំង​ពី​ អាយុ​១៤​ឆ្នាំ​ ដោយសារ​ជំងឺ​ខ្យល់គរ​ នៅ​ពេល​នោះ​គាត់​កំព្រា​ ដោយសារ​ឪពុក​ម្ដាយ​បាន​ស្លាប់​ចោល​តាំង​ពី​ជំនាន់​ ប៉ុល ​ពត​ មក។​ គាត់​ត្រូវ​បាន​ស្ត្រី​ម្នាក់​យក​មក​ចិញ្ចឹម​ ហើយ​ក៏​បាន​យក​ទៅ​ព្យាបាល​នៅ​មន្ទីរពេទ្យ​ ខេត្ត​ស្វាយរៀង។​ នៅ​ពេល​ជា​មក​ គាត់​បែរ​ទៅ​ជា​ខ្វេរ​ដៃ​ ខ្វេរ​ជើង​ ហើយ​និយាយ​មិន​សូវ​ដឹង​អី។​ គាត់​ធ្លាក់​ខ្លួន​ក្លាយ​ជា​ជន​ពិការ​បញ្ញា​អាប់​រហូត​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ​ នេះ។

ស្ត្រី​ពិការ​ សៅ​ សាឃឿន​ ត្រូវ​បាន​គេ​ចាប់​រំលោភ​បី​លើក។​ ដោយសារ​តែ​ភាព​ពិការ​ មិន​អាច​ឲ្យ​បង​ធ្វើ​ការ​អ្វី​កើត​ទេ។​ សព្វថ្ងៃ​គាត់​ប្រកបរបរ​ដើរ​សុំ​ទាន​គេ​សម្រាប់​យក​មក​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ និង​កូន។

កាល​ពី​ថ្ងៃ​មួយ​ គាត់​ត្រូវ​បាន​ជនល្មើស​ គឹម​ សារិត​ អាយុ​៤៤​ឆ្នាំ​ មុខរបរ​សព្វថ្ងៃ​ធ្វើ​ជា​ពេទ្យ​ នៅ​ឃុំ​គ្រួស​ បាន​ចាប់​រំលោភ​ គាត់​ចំនួន​ពីរ​ដង​ហើយ។​ ដោយសារ​តែ​កូន​ឈឺ​ ហើយ​ស្ត្រី​ពិការ​បាន​យក​កូន​ទៅ​សុំ​ថ្នាំ​ពេទ្យ​ នៅ​ក្នុង​មន្ទីរពេទ្យ​ ហើយ​ ឈ្មោះ​ គឹម​ សារិត​ បាន​ប្រាប់​ថា​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ​ពេទ្យ​មិន​មាន​អ្នកណា​គេ​មក​ធ្វើ​ការ​ទេ​ ចាំ​ថ្ងៃ​ អាទិត្យ​ ម៉ោង​៨​ព្រឹក​ ចាំ​មក​យក​ថ្នាំ​ទើប​គេ​ធ្វើ​ការ។​ នៅ​ថ្ងៃ​ អាទិត្យ​ ស្ត្រី​ពិការ​នោះ​ក៏​បាន​មក​សុំ​ថ្នាំ​ពី​ពេទ្យ​ ឆ្លៀត​ពេល​នោះ​ឈ្មោះ​ គឹម​ សារិត​ បាន​ចាប់​រំលោភ​គាត់​តែ​ម្ដង។

លើក​ទី​ពីរ​ ជនល្មើស​រូប​នេះ​ បាន​ណាត់​ឲ្យ​គាត់​មក​យក​ថ្នាំ​រៀងរាល់​ថ្ងៃ​ អាទិត្យ​ ហើយ​ឆ្លៀត​ឱកាស​ល្អ​ ហើយ​ស្ងាត់​ក៏​ចាប់​រំលោភ​ម្ដង​ទៀត​ ហើយ​គំរាម​ថា​ បើ​ប្រាប់​គេ​ឲ្យ​ដឹង​ត្រូវ​សម្លាប់​ និង​បាញ់​ចោល។​ គាត់​មិន​ហ៊ាន​និយាយ​ប្រាប់​គេ​ទេ​ ដោយសារ​បង​ធ្លាប់​ជួប​នឹង​[ការ]​គំរាម​កាល​ពី​លើក​មុន​ម្ដង​ដែរ​ នៅ​ពេល​ដែល​បង​មាន​ អាយុ​៣៧​ឆ្នាំ។​ កាល​ណោះ​បាន​ត្រូវ​ជនល្មើស​មិន​ស្គាល់​មុខ​ចាប់​រំលោភ​បាន​កូន​ប្រុស​ ម្នាក់។​ មក​ដល់​ពេល​នេះ​កូន​មាន​អាយុ​៨​ឆ្នាំ​ហើយ។​ ដោយសារ​តែ​គាត់​បាន​និយាយ​ប្រាប់​អ្នក​ជិត​ខាង​ពី​ឈ្មោះ​ជនល្មើស​ដែល​ចាប់​ រំលោភ​រូប​គាត់​ ទើប​ជនល្មើស​រូប​នេះ​បាន​វាយ​ធ្វើ​បាប​គាត់​ បណ្ដាល​ឲ្យ​បែក​ក្បាល​ ហើយ​គ្មាន​អ្នក​ណា​មើល​ថែទាំ​ និង​រក​ខុសត្រូវ​ឲ្យ​គាត់​ទេ​ ដោយ​គេ​គិត​ថា​ គាត់​ជា​ជន​ពិការ​ ហើយ​មិន​សូវ​ដឹង​អី​ទៀត​ផង។

ពេល​គាត់​មាន​ អាយុ​៤៣​ឆ្នាំ​ ត្រូវ​បាន​ជន​ល្មើស​ឈ្មោះ​ គឹម​ សារិត​ រំលោភ​គាត់​ម្ដង​ទៀត​ ដែល​ជា​បុរស​ទី​២។​ មក​ដល់​ថ្ងៃ​ទី​ ១៣​ ខែ​ កុម្ភៈ​ ឆ្នាំ​ ២០០៨​ ឈ្មោះ​ សៅ​ សាឃឿន​ មាន​ជំងឺ​ហើម​ជើង​ ហើយ​វេទិកា​ស្ត្រី​ពិការ​ បាន​ធ្វើការ​ទំនាក់ទំនង​ជាមួយ​អង្គការ​ដៃគូ​ជួយ​យក​ទៅ​ព្យាបាល​ និង​ជួយ​សម្រួល​ដល់​គ្រប់​ខែ​ សម្រាប់​កើត​កូន​ស្រី​ ដែល​កើត​មក​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ ២៣​ ខែ​ កុម្ភៈ​ ឆ្នាំ​ ២០០៨​ អង្គការ​ SSA​ បាន​ជួយ​ថវិកា​សម្រាប់​ឆ្លង​ទន្លេ​នៅ​ភ្នំពេញ​ ហើយ​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ ២៥​ ខែ​ កុម្ភៈ​ ឆ្នាំ​ ២០០៨។​ ស្ត្រី​ពិការ​ដោយ​រងគ្រោះ​ ធ្វើ​ការ​សំណូមពរ​ឲ្យ​អង្គការ​ជួយ​រក​យុត្តិធម៌​ផង​ ធ្វើ​យ៉ាង​ណា​ឲ្យ​ជនល្មើស​ជួយ​ចិញ្ចឹម​កូន​ ព្រោះ​គាត់​ពុំ​មាន​លុយ​សម្រាប់​ចិញ្ចឹម​ទេ​ សព្វថ្ងៃ​អត់​ប្រកបរបរ​អី​កើត​ទេ។​ ហើយ​វេទិកា​អភិវឌ្ឍន៍​ស្ត្រី​ និង​កុមារ​ពិការ​ខេត្ត​ស្វាយរៀង​ សំណូមពរ​ឲ្យ​រាជរដ្ឋាភិបាល​អង្គការ​ស្ថាប័ន​នានា​ជួយ​ដល់​ក្រុម​គ្រួសារ​ របស់​គាត់​ ដូចជា​ សម្ភារៈ​ ថ្លៃ​សេវា​ព្យាបាល​ដោយ​ឥត​គិត​ថ្លៃ។​ វេទិកា​ស្ត្រី​អភិវឌ្ឍន៍​កុមារ​ពិការ​ កំពុង​ធ្វើ​ការ​បញ្ចុះ​បញ្ចូល​ អង្គការ​អាដហុក​ អង្គការ​លីកាដូ​ និង​ខាង​កាសែត​ ព្រម​ទាំង​អាជ្ញាធរ​ដែន​ដី​ បាន​ជួយ​ធ្វើ​អន្តរាគមន៍។

មក​ដល់​ថ្ងៃ​ទី​ ២៥​ ខែ​ មេសា​ ឆ្នាំ​ ២០០៨​ វេទិកា​ស្ត្រី​ សហការ​ជាមួយ​ប៉ូលិស​ព្រហ្មទណ្ឌ​ បាន​យក​ជនល្មើស​មក​ទទួល​ខុសត្រូវ​តាម​ផ្លូវ​ច្បាប់​ មក​ដល់​ពេល​នេះ​បាន​ជោគជ័យ​ហើយ៕

ដកស្រង់​ចេញ​ពី​គេហ​ទំព័រ http://women.open.org.kh

Thursday, June 12, 2008

កិច្ចប្រជុំ​របស់ក្រុម​ស្ត្រី​ នៃ​អង្គការ​វិទ្យាស្ថាន​ បើក​ទូលាយ

កិច្ចប្រជុំ​មួយ​​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ធ្វើ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​១២​ ខែ​មិថុនា​ ឆ្នាំ​២០០៨ វេលា​ម៉ោង​៣ ដល់​ ៥ ល្ងាច​របស់​ក្រុម​ស្ត្រី​នៃ​វិទ្យាស្ថាន បើក​ទូលាយ​ដែលស្តីអំពី​ "ស្ត្រី និង​ សិទ្ធិ - ស្ត្រី និង​ ការប្រើប្រាស់ ICT"។

ក្នុង​កិច្ច​ប្រជុំ​បាន​អោយ​ដឹង​ថា​ ក្នុង​តំណាក់​កាល​ទីមួយ ពួកគាត់បាន​ទទួល​សមិទ្ធផល​យ៉ាង​ច្រើន​ដូច​ជា៖ ការ​បើក​វគ្គបណ្តុះ​បណ្តាល​ជា​ច្រើន​ ស្តី​អំពី​ សិទ្ធិស្ត្រី​ក្នុងការ​អភិវឌ្ឍន៍​សង្គម និងវគ្គ​បណ្តុះ​បណ្តាល​មួយចំនួន​ទៀត​ស្តី​អំពី​ ស្ត្រី​ និង​ការប្រើប្រាស់​ ICT។ក្រៅ​ពីនេះ​ទៅ​​ទៀត​​ពួក​គាត់​បាន​ផ្សព្វផ្សាយ​ព័ត៌មាន​ជាច្រើន​​ ទាក់​ទង​និង​ស្ត្រី​ ច្បាប់​ ICT តាមរយៈ​វិបផតថល​ស្ត្រី (http://women.open.org.kh)​,​ដែល​​​ទទួល​បាននូវ​ការគាំទ្រ​ពី​អ្នក​ទស្សនា​ដ៏​ច្រើន​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​ៗ។

សម្រាប់​ដំណាក់​ទី​ពី​នេះ​ ក្រុម​ស្ត្រី​ នៃ​វិទ្យាស្ថាន​ បើក​ទូលាយ​កំពុង​តែ​រៀបចំ​គម្រោង​ជា​ច្រើន​ដែល​ទាក់​ទង​និង​ការ​ធ្វើ​អោយ​ កាន់​តែ​ប្រ​សើរ​ថែមទៀត នៃ​ការអប់​រំដល់​ស្ត្រី​​ខ្មែរ និង​ ការប្រើប្រាស់​ICT។ ​

ប្រសិន​បើ​ លោក​អ្នក​ចង់​ស្វែង​យល់​អំ​ពី​ ស្ត្រី​ និង​សិទ្ធិ​ ស្ត្រីនិង​ICT ច្បាប់​ រឿងរ៉ាវផ្សេងៗ​នៅ​ក្នុង​សង្គម​ខ្មែរ​សូ​ម​ចូល​មក​កាន់​វិប​ផត​ថល​​ស្ត្រី (http://women.open.org.kh)​​៕

Monday, June 2, 2008

ស្ត្រី​ខ្មែរ​ពីរ​នាក់​រួច​ផុត​ពី​ទាសភាព​ផ្លូវ​ភេទ​ នៅ​តៃវ៉ាន់

ភ្នំពេញ​ ៖​ ស្ត្រី​ពីរ​នាក់​ទៀត​ ដែល​ត្រូវ​គេ​បោក​យក​ទៅ​ធ្វើ​ទាសករ​ផ្លូវ​ភេទ​ និង​ទាសករ​កម្លាំង​ ក្រោម​រូបភាព​រៀបការ​ទៅ​រស់​នៅ​កោះ​តៃវ៉ាន់​នោះ​ បាន​វិល​មក​កាន់​ប្រទេស​កម្ពុជា​វិញ​ហើយ​ក្រោម​ការ​ជួយ​សម្រប​សម្រួល​របស់​ អង្គការ​ក្រៅ​រដ្ឋាភិបាល​មួយ។​ ពួក​នាង​ជា​ស្ត្រី​ទី​២​ និង​ទី​៣​ ដែល​បាន​រំដោះ​ផុត​ពី​នរក​នៅ​កោះ​តៃវ៉ាន់​នោះ​ បន្ទាប់​ពី​នារី​ទី​១​ បាន​មកដល់​កម្ពុជា​កាល​ពី​ខែ​មុន។

នាង​ ស.គ​ និង​ នាង​ ឡ.ហ​ មាន​ដើម​កំណើត​ជា​អ្នក​ស្រុក​កោះ​ធំ​ ខេត្ត​កណ្ដាល។​ នាង​ ស.គ​ បាន​ប្រាប់​រស្មី​កម្ពុជា​ថា​ ពួក​នាង​អាច​ចាក​ចេញ​ពី​កោះ​តៃវ៉ាន់​មក​ដល់​ប្រទេស​កំណើត​វិញ​ដោយសារ​ការ​ ជួយ​ជ្រោមជ្រែង​សម្រប​សម្រួល​ពី​ អង្គការ​ខារ៉ាមខាំបូឌៀ​ សហការ​ជាមួយ​បណ្ដាញ​ Migrant Forum Asia​ មាន​មូលដ្ឋាន​នៅ​កោះ​តៃវ៉ាន់​ និង​អង្គភាព​អន្តោប្រវេសន៍​តៃវ៉ាន់។​ នាង​ ស.គ​ បាន​រំពឹង​ថា​ រស់​នៅ​កោះ​តៃវ៉ាន់​អាច​មាន​សេចក្ដី​សុខ​ជាមួយ​ស្វាមី​ ដែល​ជា​បុរស​តៃវ៉ាន់​ ហើយ​អាច​មាន​ប្រាក់​កាស​ផ្ញើ​មក​គ្រួសារ​នៅ​ឯ​ស្រុក​កំណើត​ ដើម្បី​ជួយ​បន្ថយ​ភាព​ក្រីក្រ​ដល់​បងប្អូន​ឪពុក​ម្ដាយ។​ ប៉ុន្តែ​អ្វីៗ​វា​មិន​ដូច​ការ​រំពឹង​គិត​នោះ​ទេ។​ នាង​រំលឹក​ថា​ ពេល​ទៅ​ដល់​ទឹកដី​កោះ​តៃវ៉ាន់​ នាង​បាន​ជួប​ប្ដី​ហេង​ស៊យ​របស់​នាង​ប្រមាណ​៣​នាទី​ប៉ុណ្ណោះ​ នៅ​ឯ​ព្រលាន​យន្តហោះ​ បន្ទាប់​មក​បុរស​នោះ​គេច​ខ្លួន​បាត់។​ នាង​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​នាំ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​នៅ​កន្លែង​លក់​សាច់​ជ្រូក​ មាន់​ ទា​ មួយ​កន្លែង។​ នៅ​ទីនោះ​ហើយ​ដែល​នាង​ទទួល​នូវ​ការ​រំលោភ​បំពាន​លើ​ផ្លូវ​កាយ​ និង​ផ្លូវ​ចិត្ត។​ ក្បាល​របស់​នាង​ម្ដង​ម្កាល​បាន​បែក​ចេញ​ឈាម​សស្រាក់​ដោយសារ​ថៅកែ​វាយ​នឹង​ វែក​ ឬ​ស្លាប​ព្រា​ ដោយ​មិន​បាន​ព្យាបាល​ ឬ​យក​ទៅ​ពេទ្យ​ទេ​ ព្រោះ​ខ្លាច​អាជ្ញាធរ​តៃវ៉ាន់​ដឹង។​ ការ​វាយ​ដំ​លើ​រូប​នាង​ ពីព្រោះ​តែ​នាង​មិន​ចេះ​ស្ដាប់​ភាសា​ចិន​ ហើយ​គេ​ដៀល​ថា​ល្ងង់។

នាង​ ស.គ​ បាន​រៀបរាប់​ទាំង​ទឹកភ្នែក​ថា​ «ខ្ញុំ​មិន​នឹក​ស្មាន​ថា​ បាន​មក​ផ្ទះ​ជួបជុំ​ឪពុក​ម្ដាយ​បងប្អូន​វិញ​ទេ​ ពីព្រោះ​កាល​រស់​នៅ​ឯ​កោះ​តៃវ៉ាន់​ គ្មាន​ដំណឹង​ គ្មាន​ការ​ទាក់ទង​មក​ស្រុក​កំណើត​ ហើយ​ពី​មួយ​ថ្ងៃ​ទៅ​មួយ​ថ្ងៃ​ទទួល​រង​នូវ​ការ​វាយ​ធ្វើ​បាប​ពី​ថៅកែ​ ព្រម​ទាំង​ធ្វើ​ការ​ស្ទើរ​គ្មាន​ម៉ោង​ឈប់​សម្រាក​ទេ»។

ដោយ​ឡែក​ប្ដី​ហេង​ស៊យ​របស់​នាង​វិញ​ មិន​ដឹង​ធ្វើ​អ្វី​ប្រាកដ​ទេ​នៅ​តៃវ៉ាន់​នោះ។​ នាង​គ្រាន់​តែ​ស្គាល់​ថា​ ឈ្មោះ​ ឌឺយ៉ាំងចុងស៊ឺ​ ដោយ​ឮ​តាម​គេ​ហៅ​រហូត​មក​ដល់​ពេល​នេះ​នាង​មិន​ដឹង​ថា​ប្ដី​ហេង​ស៊យ​នោះ​រស់​ នៅ​ឯ​ណា?​ និង​ទៅ​ជា​យ៉ាង​ណា​ទេ​ចំពោះ​ផ្លូវ​ច្បាប់​របស់​តៃវ៉ាន់។

ដោយ​ឡែក​នាង​ ឡ.ហ​ វិញ​ក៏​មាន​ស្រុក​កំណើត​នៅ​ឃុំ​ស្រុក​ជាមួយ​នាង​ ស.គ​ ដែរ។​ នាង​ ឡ.ហ​ បាន​ប្រាប់​រស្មី​កម្ពុជា​ថា​ មុន​ត្រូវ​ចាកចេញ​ទៅ​កោះ​តៃវ៉ាន់​ ម្ដាយ​ឪពុក​នាង​មិន​យល់​ព្រម​ទេ​ «ប៉ុន្តែ​ដោយ​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​ក្រ​ពេក​ ខ្ញុំ​សម្រេច​ចិត្ត​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​រៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍​ជាមួយ​បុរស​តៃវ៉ាន់​ សង្ឃឹម​ថា​នឹង​អាច​បាន​ប្រាក់​ខ្លះ​ដើម្បី​ជួយ​ដល់​ឪពុក​ម្ដាយ​ប៉ុន្តែ​វា​ ផ្ទុយ​ស្រឡះ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​គេ​បោក​យក​ទៅ​លក់​នៅ​លើ​កោះ​តៃវ៉ាន់​ អស់​ជិត​បួន​ឆ្នាំ»។

នាង​ ឡ.ហ​ បាន​ចាក​ចេញ​ពី​ប្រទេស​កម្ពុជា​ទៅ​ប្រទេស​វៀតណាម​ ហើយ​បន្ត​ឆ្ពោះ​ទៅ​កោះ​តៃវ៉ាន់​ កាល​ពី​អំឡុង​ខែ​ មករា​ ឆ្នាំ​ ២០០៥។​ ក្នុង​រយៈ​ពេល​នោះ​ នាង​បាន​ជួប​មុខ​ប្ដី​ហេងស៊យ​របស់​នាង​តែ​ម្ដង​គត់​នៅ​ព្រលាន​យន្តហោះ​ ប្រទេស​វៀតណាម​ ហើយ​ប្ដី​នាង​បាន​សន្យា​ថា​នឹង​ទៅ​ជួប​គ្នា​នៅ​តៃវ៉ាន់។​ នាង​រំលឹក​ថា​ ពេល​ទៅ​ដល់​កោះ​តៃវ៉ាន់​មិន​បាន​ជួប​ប្ដី​ហេងស៊យ​នោះ​ទេ​ ប៉ុន្តែ​បែរ​ជា​ត្រូវ​គេ​យក​ទៅ​ឲ្យ​ធ្វើ​ការ​នៅ​កន្លែង​លក់​សាច់​ជ្រូក​វិញ​ ហើយ​បន្ទាប់​មក​បន្ត​នាំ​នាង​ឲ្យ​ធ្វើ​ការ​នៅ​កន្លែង​រង្គសាល​ម៉ាស្សា។​ ទីនោះ​ហើយ​ ដែល​អំពើ​រំលោភ​បំពាន​លើ​កម្លាំង​ពលកម្ម​ និង​រាងកាយ​បាន​កើត​ឡើង​លើ​រូប​នាង​កាន់​តែ​ធ្ងន់ធ្ងរ​ឡើង​ចំណែក​ប្រាក់​ ប្រចាំ​ខែ​ក៏​ត្រូវ​បាន​ថៅកែ​ដែល​នាំ​នាង​ទៅ​កាត់​យក​ស្ទើរ​អស់​ក្នុង​មួយ​ ខែ​ៗ​ ដោយសារ​យក​លេស​ថា​ពុំ​ទាន់​សង​គេ​រួច​ក្នុង​ការ​ចំណាយ​ មុន​ត្រូវ​បាន​មក​ដល់​កោះ​តៃវ៉ាន់។

លោក​ យ៉ា​ ណាវុធ​ នាយក​ប្រតិបត្តិ​នៃ​អង្គការ​ខារ៉ាមខាំបូឌៀ​ បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា​ នេះ​ជា​លើក​ទី​២​ហើយ​ ដែល​អង្គការ​លោក​បាន​សហការ​ជាមួយ​បណ្ដាញ​ Migrant Forum Asia​ ដែល​មាន​មូលដ្ឋាន​នៅ​កោះ​តៃវ៉ាន់​ និង​អង្គភាព​អន្តោប្រវេសន៍​តៃវ៉ាន់​ ធ្វើ​អន្តរាគមន៍​ដើម្បី​នាំ​ស្ត្រី​ទាំង​នេះ​វិល​ត្រឡប់​មក​មាតុប្រទេស​វិញ។

លោក​ យ៉ា​ ណាវុធ​ បាន​បញ្ជាក់​ថា​ បើ​តាម​ការ​ប៉ាន់​ប្រមាណ​ មាន​ស្ត្រី​ខ្មែរ​ប្រមាណ​ជា​ ៥.០០០​នាក់​ទៀត​កំពុង​រស់នៅ​លើ​កោះ​តៃវ៉ាន់​ ចំនួន​ភាគ​ច្រើន​នៃ​ពួក​គេ​បាន​រៀប​អាពាហ៍ពិពាហ៍​ជាមួយ​បុរស​តៃវ៉ាន់។

ទាក់ទិន​នឹង​ការ​រៀប​អាពាហ៍ពិពាហ៍​រវាង​ពលរដ្ឋ​កម្ពុជា​ និង​ជន​បរទេស​ សម្ដេច​តេជោ​ ហ៊ុន​ សែន​ ធ្លាប់​បាន​ថ្លែង​នា​ឱកាស​បិទ​សន្និបាត​បូក​សរុប​ការងារ​ឆ្នាំ​២០០៧​ និង​លើក​ទិសដៅ​ការងារ​ឆ្នាំ​២០០៨​ របស់​ក្រសួង​មហាផ្ទៃ​ដែល​មាន​ខ្លឹមសារ​ថា​ តាម​ការ​អង្កេត​ជាក់ស្ដែង​ ការ​រៀប​អាពាហ៍ពិពាហ៍​មួយ​ចំនួន​បាន​ធ្វើ​ឡើង​ដោយ​សុំ​ច្បាប់​ត្រឹមត្រូវ​ និង​មាន​គោល​បំណង​ដើម្បី​រួមរស់​ជា​គ្រួសារ​ប្ដី​ប្រពន្ធ​ពិត​ប្រាកដ​មែន​ ប៉ុន្តែ​ទន្ទឹម​នឹង​នេះ​ក៏​មាន​អាពាហ៍ពិពាហ៍​មួយ​ចំនួនជា​អាពាហ៍ពិពាហ៍​ ក្លែងក្លាយ​ បោក​បញ្ឆោត​ ដោយ​មាន​អ្នក​រត់​ការ​ជា​ខ្សែ​បណ្ដាញ​ ឬ​បើក​ក្រុមហ៊ុន​អាជីវកម្ម​ធ្វើ​បែបបទ​រៀបចំ​ឡើង​គ្រាន់​តែ​ជា​រូបភាព​អាច​ នាំ​នារី​ខ្មែរ​ទៅ​បរទេស​សម្រាប់​ធ្វើ​ស្ត្រី​បម្រើ​ការ​ការ​តាម​ផ្ទះ​ ឬ​ត្រូវ​គេ​លក់​ឲ្យ​ទៅ​មេ​បន​ដើម្បី​បម្រើ​ផ្លូវ​ភេទ។​ ដូច្នេះ​សម្ដេច​តេជោ​ បាន​ស្នើ​សុំ​ឲ្យ​ផ្អាក​ជា​បណ្ដោះ​អាសន្ន​នូវ​ការ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​រៀប​ អាពាហ៍ពិពាហ៍​រវាង​ពលរដ្ឋ​កម្ពុជា​ជា​មួយ​ជន​បរទេស៕
ដកស្រង់ចេញពីគេហទំព័រ http://women.open.org.kh

Thursday, May 29, 2008

គេ​ឆក់​ខ្សែ​ភ្លើង​ បង្ខំ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ដេក​ជាមួយ​ភ្ញៀវ

អាយុ​ទើប​តែ​ ១៩​ ឆ្នាំ​សោះ​ ប្អូន​ស្រី​ ស.ខ. បាន​ជួប​នូវ​ព្យុះ​កម្ម​តណ្ហា​គ្រប់​បែប​យ៉ាង​ដែល​តាម​យាយី​ដល់​ជីវិត​ប្អូន ​ស្រី​ រឿង​រ៉ាវ​អពមង្គល​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ប្អូន​ស្រី​បាន​ឆ្លង​កាត់​នោះ​​ វា​គឺ​ជា​មេរៀន​ដ៏​ជូរ​ចត់​មួយ​សម្រាប់​ឆាក​ជីវិត​របស់​ប្អូន។ មុន​ពេល​ប្អូន​ស្រី​ត្រូវ​គេ​បោក​ទៅ​លក់​ឲ្យ​ផ្ទះ​បន​ ប្អូន​ស្រី​ត្រូវ​គេ​ចាប់​រំលោភ​ តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក​ ជីវិត​របស់​ប្អូន​ស្រី​បាន​រសាត់​អណ្ដែត​ទៅ​តាម​រលក​នៃ​សង្គម​ដែល​បាន​ធ្វើ​ ឲ្យ​ប្អូន​ស្រី​ធ្លាក់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ក្រញាំ​បិសាច​តណ្ហា​ដែល​ជា​ឋានសួគ៌​ សម្រាប់​បុរសៗ​ និង​ជា​ឋាននរក​សម្រាប់​រូប​ប្អូន​ស្រី។

នៅ​ពេល​ជួប​អ្នក​​យក​ព័ត៌មាន​​របស់​ "ប្រជាប្រិយ"​ នៅ​ក្នុង​មណ្ឌល​ទុំឌី​ របស់​អង្គការ​ AFESIP ក្នុង​សង្កាត់​ព្រៃ​ស​ ខណ្ឌ​ដង្កោ​ ប្អូន​ស្រី​ ស.ខ. មិន​ចង់​រំលឹក​នូវ​រឿង​អតីតកាល​ដែល​ប្អូន​ធ្លាប់​ជួប​ប្រទះ​នោះ​ឡើយ​ ពី​ព្រោះ​វា​ជា​រឿង​អពមង្គល​សម្រាប់​ជីវិត​របស់​ប្អូន​ស្រី។ នៅ​ពេល​សួរ​រំលឹក​អំពី​រឿង​អតីតកាល​ ប្អូន​ស្រី​បាន​ទម្លាក់​ទឹក​មុខ​ ហើយ​កែវ​ភ្នែក​ទាំងគូ​របស់​ប្អូន​បាន​បង្ហូរ​ទឹក​ភ្នែក​រហាម​មក​លើ​ថ្ពាល់។ ប្អូន​ស្រី​បាន​និយាយ​ទាំង​អារម្មណ៍​អួលណែន​ដើម​ទ្រូង​ថា​ ប្អូន​ស្រី​ជា​ក្មេង​កំព្រា​ឪពុក​ម្ដាយ​តាំង​ពី​ប្អូន​មាន​អាយុ​ ៦​ ឬ​ ៧​​ ឆ្នាំ​នោះ​ម្ល៉េះ។ បន្ទាប់​ពី​ឪពុកម្ដាយ​ស្លាប់​ចោល​ទៅ​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ប្អូន​ស្រី​ និង​បងស្រី​របស់​ប្អូន​ម្នាក់​ទៀត​បាន​ទៅ​រស់នៅ​ជា​មួយ​ជីដូន​នៅ​ក្នុង​ភូមិ ​អាចារ្យលក្ខ​ ស្រុក​ស្ទឹង​សែន​ ខេត្ត​កំពង់​ធំ​នោះ​ដែរ។ រស់នៅ​ជាមួយ​ជីដូន​អស់​រយៈពេល​ជិត​មួយ​ឆ្នាំ​ បងស្រី​របស់​ប្អូន​បាន​មក​រស់​នៅ​ក្នុង​ទី​ក្រុង​ភ្នំពេញ​ជា​មួយ​ម្ដាយ​មីង​ រយៈពេល​​ប្រហែល​ ៥​ខែ​ក្រោយ​មក​ ប្អូន​ស្រី​ក៏​បាន​មក​រស់​នៅ​តាម​បង​នៅ​ទី​ក្រុង​ភ្នំពេញ​បាន​ជាង​ ៧​ ខែ។ នៅ​ក្នុង​កំលុង​ឆ្នាំ​ ២០០៣​ នៅ​ខែ​វិច្ឆិកា​ មុន​ថ្ងៃ​អុំទូក​មួយ​ថ្ងៃ​ប្អូនស្រី​បាន​​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​លេង​ជីដូន​នៅ​ឯ​ ស្រុក​កំណើត​ក្នុង​ទឹកដី​ខេត្ត​កំពង់ធំ។ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​៣​ ដែល​ជា​ថ្ងៃ​​បញ្ចប់​ពិធី​បុណ្យ​អុំ​ទូក​ សំពះ​ព្រះ​ខែ​ នៅ​វេលា​ម៉ោង​ប្រហែល​ជា​ ៥​ ឬ​ ៦​ល្ងាច​ បងប្អូន​ស្រី​ជីដូន​មួយ​របស់​ប្អូន​ស្រី​ក៏​បាន​ណែនាំ​មិត្ត​ភក្ដិ​ប្រុស​ ម្នាក់​ដែល​មាន​អាយុ​ ២៥​ឆ្នាំ​ ឲ្យ​ប្អូន​ស្រី​បាន​ស្គាល់​ ហើយ​បាន​នាំ​គ្នា​​ដើរ​លេង​ និង​អង្គុយ​សាសង​គ្នា​លេង​នៅ​លើ​បង់​ក្នុង​សួន​កុមារ​ក្បែរ​មាត់​ស្ទឹងសែន​ ខេត្ត​កំពង់​ធំ​នោះ។ ការ​អង្គុយ​សាសង​គ្នា​លេង​​បាន​បន្តិច​ បងប្អូន​ជីដូន​មួយ​របស់​ប្អូន​ និង​មិត្ត​ភក្ដិ​របស់​គេ​ម្នាក់​ទៀត​បាន​ប្រាប់​ប្អូន​ឲ្យ​នៅ​អង្គុយ​ចាំ​គេ ​ក្នុង​សួន​ច្បារ​កុមារ​នោះ​ ដោយ​ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​ទៅ​រក​ទិញ​ទឹក​ក្រឡុក​យក​មក​ចែក​គ្នា​ហូប​ ដែល​ពួក​គេ​ទុក​ឱកាស​ឲ្យ​ប្អូន​ស្រី​ និង​បុរស​ម្នាក់​ដែល​អង្គុយ​ក្បែរ​ប្អូន​នោះ​សាសង​គ្នា។

ការ​ទន្ទឹង​រង់ចាំ​​ពី​មួយ​ម៉ោង​ទៅ​មួយ​ម៉ោង​ នៅ​តែ​មិន​ឃើញ​បងប្អូន​ជីដូន​មួយ​របស់​ប្អូន​នោះ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ​ឡើយ​ ហើយ​បុរស​ដែល​អង្គុយ​នៅ​ក្បែរ​ប្អូន​បាន​និយាយ​អន្ទង​លួងលោម​ស្រឡាញ់​ប្អូន​ ស្រី​យក​ធ្វើ​ជា​សង្សារ​ និង​អាច​ឈាន​ទៅ​រៀបការ​​ជា​មួយ​គ្នា។ ទោះបី​ជា​បុរស​នោះ​ខំ​ព្យាយាម​លួងលោម​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​​ ក៏​ប្អូនស្រី​​មិន​បាក់​ចិត្ត​តាម​​ពាក្យ​សំដី​ផ្អែមល្ហែម​របស់​បុរស​ម្នាក់ ​នោះ​ឡើយ​ ដោយ​ប្អូន​ស្រី​មិន​និយាយ​អ្វី​ទាំងអស់​ ដោយ​ក្នុង​ចិត្ត​អន្ទះសា​ទន្ទឹង​រង់ចាំ​​មើល​ផ្លូវ​បងស្រី​​ជីដូន​​មួយ​ដល់​ វេលា​ម៉ោង​ ១០​យប់​ ដោយសារ​តែ​មិន​ឃើញ​បងស្រី​ជីដូន​មួយ​របស់​ខ្លួន​មក​ ប្អូនស្រី​ ស.ខ.​ ក៏​បាន​សុំ​បុរស​ម្នាក់​ដែល​​លួងលោម​សុំ​ស្នេហ៍​នោះ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ​ ប៉ុន្តែ​បុរស​ម្នាក់​នោះ​មិន​ឲ្យ​​ប្អូន​ស្រី​​ទៅ​ផ្ទះ​ឡើយ​ ដោយ​គេ​ឃាត់​ឲ្យ​ប្អូន​នៅ​អង្គុយ​និយាយ​លេង​ជាមួយ​រូប​គេ​បន្តិច​ទៀត​ តែ​ប្អូន​ស្រី​មិន​ស្ដាប់​តាម​ការ​ឃាត់​របស់​បុរស​ម្នាក់​នោះ​ឡើយ​ ហើយ​ប្អូន​​ក៏​ក្រោក​ដើរ​ចេញ​ពី​បុរស​នោះ។ ដោយសារ​គេ​ឃើញ​ប្អូន​ក្រោក​ដើរ​ចេញ​ពី​រូប​​គេ​ បុរស​ម្នាក់​នោះ​ក៏​បាន​ស្ទុះ​ទៅ​ចាប់​ទាញ​ដៃ​ប្អូន​ស្រី​ ហើយ​គេ​ក៏​ចាប់​​ឲ្យ​ប្អូនស្រី​យ៉ាង​ណែន​ ហើយ​បាន​បន្លឺ​ពាក្យ​សម្ដី​ថា​ "បង​ស្រឡាញ់​អូន​ខ្លាំង​ណាស់"។ ពេល​នោះ​ប្អូន​ស្រី​ក៏​ខំ​រើ​បម្រះ​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​ប្រុស​ព្រាន​នោះ​ ដោយសារ​​តែ​ប្អូន​ស្រី​នៅ​វ័យ​ជំទង់​នៅ​ឡើយ​មិន​មាន​កម្លាំង​រើ​បម្រះ​ចេញ​ ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​ប្រុស​ព្រាន​នោះ​បាន​​ ប្អូន​ស្រី​ក៏​យំ​អង្វរ​គេ​ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​គេ​ថែម​ទាំង​ទះ​កំផ្លៀង​ប្អូន​ទៀត​ ដោយ​បង្ខំ​ឲ្យ​ប្អូន​ប្រគល់​ខ្លួន​​ឲ្យ​គេ​ ពេល​នោះ​ហើយ​ប្អូន​ស្រី​ ស.ខ. ត្រូវ​បុរស​ម្នាក់​នោះ​ចាប់​រំលោភ​បាន​សម្រេច​រហូត​ដល់​ទៅ​ពីរ​ដង​ នៅ​ក្នុង​សួន​កុមារ​ក្បែរ​មាត់​ស្ទឹងសែន​នោះ។

ប្អូន​ស្រី​ ស.ខ. ត្រូវ​គេ​បោក​យក​ទៅ​លក់​ឲ្យ​ផ្ទះ​បន​

បន្ទាប់​ពី​គេ​ចាប់​រំលោភ​រួច​មក​ ប្អូនស្រី​​ ស.ខ. ហាក់​បី​ដូចជា​​មិន​មាន​អារម្មណ៍​​នៅ​ក្នុង​​ខ្លួន​ឡើយ​ ហើយ​ប្អូន​ស្រី​ក៏​ឈប់​មក​រស់​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ជាមួយ​បង​ស្រី​របស់ ​ខ្លួន​​ សូម្បី​តែ​ផ្ទះ​ជីដូន​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​កំពង់​ធំ​នោះ​ ក៏​ប្អូន​ស្រី​មិន​នៅ​ជាមួយ​ដែរ​ ពីព្រោះ​ប្អូន​ស្រី​​ស្អប់​បងស្រី​ជីដូន​មួយ​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​នោះ​ ដែល​នាំ​ឲ្យ​រូប​ប្អូន​​ស្រី​ធ្លាក់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​ព្រាន​បិសាច​ តណ្ហា។ ចាប់​​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក​ ប្អូន​ស្រី​បាន​សុំ​ស្ត្រី​ម្នាក់​ដែល​គេ​មាន​កូន​ចៅ​នៅ​តូចៗ​នៅ​ក្នុង​ភូមិ ​នោះ​ដែរ​ ដើម្បី​សុំ​ធ្វើ​ជា​ម្ដាយ​ ហើយ​បាន​ទៅ​រស់​នៅ​ក្នុង​​ក្រុម​គ្រួសារ​​នោះ​អស់​រយៈពេល​​ជាង​មួយ​ឆ្នាំ​ ដោយ​ជីវភាព​ក្នុង​គ្រួសារ​ម្ដាយ​ចិញ្ចឹម​នោះ​មាន​ការ​លំបាក​ពេក​ មាន​ស្ត្រី​ម្នាក់​​​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​អាចារ្យ​លក្ខ​នោះ​ដែរ​គេ​បាន​បបួល​ប្អូន ​ស្រី​ថា​ នាំ​ប្អូន​ស្រី​​ទៅ​ធ្វើ​ការ​​ក្នុង​​រោងចក្រ​នៅ​ខេត្ត​កំពង់ចាម។ ដោយសារ​គិត​ថា​ ជួយ​រក​​ប្រាក់​ចិញ្ចឹម​គ្រួសារ​ផង​ ប្អូន​ស្រី​ក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ទៅ​តាម​គេ​ដើម្បី​ទៅ​រក​ការងារ​ធ្វើ​ ពេល​ទៅ​ដល់​ខេត្ត​កំពង់ចាម​ ស្ត្រី​ដែល​នាំ​ប្អូន​ស្រី​ ស.ខ.​ ទៅ​នោះ​ គេ​មិន​បាន​​យក​ប្អូន​ស្រី​ទៅ​ធ្វើការ​ក្នុង​រោងចក្រ​នោះ​ទេ​ ដោយ​គេ​យក​ប្អូន​ស្រី​ទៅ​ធ្វើ​ដាក់​ក្នុង​ហាង​កាហ្វេ។ បើ​តាម​សម្ដី​របស់​ប្អូនស្រី​និយាយ​ថា​ ហាង​កាហ្វេ​នោះ​​ជា​​កន្លែង​ផ្ទះ​បន​ ការ​បើក​ហាង​កាហ្វេ​គ្រាន់​តែ​ជា​កន្លែង​បិទបាំង​ការ​រកស៊ី​ជួញដូរ​ផ្លូវ​ ភេទ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ នៅ​ក្នុង​ហាង​កាហ្វេ​ខេត្ត​កំពង់ចាម​នោះ​ មេ​បន​នៅ​ទីនោះ​គេ​មិន​ទាន់​ឲ្យ​ប្អូន​ស្រី​ទទួល​ភ្ញៀវ​នោះ​ទេ​ គឺ​គេ​គ្រាន់​តែ​ឲ្យ​ប្អូន​រត់​តុ​បម្រើ​ភ្ញៀវ​ក្នុង​ហាង​នោះ​ធម្មតា​ ប៉ុន្តែ​រយៈពេល​បី​ថ្ងៃ​ក្រោយ​មក​ម្ចាស់​ស្រី​ហាង​កាហ្វេ​នោះ​បាន​នាំ​ប្អូន ​ស្រី​មក​កាន់​ទី​ក្រុង​ភ្នំពេញ​ ដោយ​គេ​ប្រាប់​ប្អូន​ស្រី​ថា​ នាំ​ប្អូន​ស្រី​ដើរ​លេង។ មក​ដល់​ទី​ក្រុង​​ភ្នំពេញ​ ស្ត្រី​ម្ចាស់​ហាង​កាហ្វេ​នោះ​បាន​នាំ​ប្អូន​ស្រី​ចូល​ផ្ទះ​មួយ​នៅ​ម្ដុំ​ ទួលគោក​ ដែល​ប្អូន​ស្រី​មិន​ដឹង​ថា​ផ្ទះ​នោះ​ជា​ផ្ទះ​បន​ឡើយ​ ប៉ុន្តែ​ឃើញ​ស្រី​ក្មេងៗ​ជា​ច្រើន​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​នោះ​ នៅ​ពេល​គេ​នាំ​ប្អូន​ស្រី​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ​ម្ដុំ​ទួលគោក​​នោះ​ភ្លាម​ស្ត្រី​ដែល​ នាំ​ប្អូន​ស្រី​ទៅ​នោះ​គេ​បាន​ណែនាំ​ប្អូន​ស្រី​ឲ្យ​ស្គាល់​ស្ត្រី​​ម្ចាស់​ ផ្ទះ​នៅ​​ម្ដុំ​ទួលគោក​នោះ​ថា​ ជា​ប្អូន​ស្រី​របស់​គេ​ ដោយ​គេ​បាន​បង្គាប់​ប្អូន​ស្រី​ឲ្យ​ហៅថា​ មីង​ ហើយ​គេ​បាន​ប្រាប់​ឲ្យ​ប្អូនស្រី​នៅ​លេង​ក្នុង​ផ្ទះ​ម្ដុំ​ទួលគោក​នោះ​មួយ​ ភ្លែត​សិន​ រូប​គេ​ទៅ​រក​ទិញ​អីវ៉ាន់​នៅ​ឯ​ផ្សារ។

ក្នុង​ចិត្ត​របស់​ប្អូន​ស្រី​បាន​រង់ចាំ​ស្ត្រី​ដែល​ជា​ម្ចាស់​ហាង​ កាហ្វេ​នៅ​កំពង់ចាម​នោះ​យ៉ាង​អន្ទះសា​ ដោយ​មិន​ដឹង​ថា​ ខ្លួន​ត្រូវ​គេ​បោក​យក​មក​លក់​ឲ្យ​ផ្ទះ​បន​សោះ​ការ​ទន្ទឹង​រង់ចាំ​តាំង​ពី​ ម៉ោង​ ១១​ ថ្ងៃ​ត្រង់​រហូត​ដល់​ម៉ោង​ ៦​ល្ងាច​ នៅ​តែ​មិន​ឃើញ​ស្ត្រី​ម្នាក់​នោះ​មក​​ទៀត។ ដល់​ម៉ោង​​ជាង​ ៦​ល្ងាច​ ប្អូនស្រី​បាន​ឃើញ​ស្រី​ក្មេងៗ​ដែល​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ម្ដុំ​ទួលគោក​នោះ​រៀបចំ​ តុបតែង​ខ្លួន​ដើម្បី​ចេញ​ទទួល​ភ្ញៀវ​ទើប​ប្អូន​ភ្ញាក់​ខ្លួន​ព្រើត​ថា​ ជា​កន្លែង​ផ្ទះ​បន។ នៅ​ផ្ទះ​បន​ម្ដុំ​ទួលគោក​នោះ​បាន​ពីរ​ថ្ងៃ​​ មេ​បន​បាន​បង្ខំ​ប្អូន​ស្រី​ឲ្យ​ទទួល​ភ្ញៀវ​និង​ ដេក​ជាមួយ​ភ្ញៀវ​ មុន​ដំបូង​ប្អូន​ស្រី​ប្រកែក​មិន​​ទៅ​ទទួល​ភ្ញៀវ​ ឬ​ ដេក​ជា​មួយ​ភ្ញៀវ​ឡើយ។ ពេល​ដែល​ប្អូន​ស្រី​មិន​ព្រម​ទទួល​ភ្ញៀវ​ មេ​បន​គេ​បាន​វាយ​ប្អូន​ដោយ​ឆក់​ខ្សែ​ភ្លើង​ ពេល​ខ្លះ​ជះ​ទឹក​នោម​ក្នុង​កន្ថោរ​ដាក់​លើ​ក្បាល​ប្អូន​ស្រី​ថែម​ទៀត​ ហើយ​គេ​ឲ្យ​ជើង​កាង​របស់​គេ​វាយ​ទាត់​ធាក់​ដើម្បី​បង្ខំ​ប្អូន​ស្រី​ទទួល​ ភ្ញៀវ​ ឬ​ ដេក​ជាមួយ​ភ្ញៀវ។ មេ​បន​នោះ​និយាយ​ថា​ "នាង​​​ឯង​ត្រូវ​តែ​រក​ប្រាក់​សង​អញ​វិញ​ ពី​ព្រោះ​អញ​បាន​ទិញ​នាង​ឯង​ពី​គេ​ក្នុង​តម្លៃ​ ២៥០​ដុល្លារ​ ដូច្នេះ​នាង​ឯង​ត្រូវ​តែ​ដេក​ជា​មួយ​ភ្ញៀវ​ ដើម្បី​រក​ប្រាក់​សង​អញ​វិញ"។ ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​គេ​បង្ខំ​ឲ្យ​ប្អូន​ស្រី​ដេក​ជាមួយ​ភ្ញៀវ​ពី​ ១៥​នាក់​ ទៅ​ ២០​នាក់​ រាល់​ភ្ញៀវ​ដែល​ប្អូន​ស្រី​ដេក​ជាមួយ​នោះ​មាន​អ្នក​ខ្លះ​ក៏​កាច​ ហើយ​អ្នក​ខ្លះ​ស្លូត​ដែរ​រាល់​ភ្ញៀវ​ដែល​កាច​ធ្វើ​បាប​ប្អូនស្រី​នោះ​ ភាគ​ច្រើន​​ជា​ភ្ញៀវ​​ក្មេង​ស្ទាវៗ​ ដែលគេ​មាន​គ្នីគ្នា​ ៣​ ឬ​៤​ នាក់​ បង្ខំ​រួម​ភេទ​ជាមួយ​​ប្អូន​ស្រី​តែ​ម្នាក់​ ហើយ​គេ​បាន​ធ្វើ​បាប​ប្អូន​ប្រៀប​ដូចជា​សត្វ​ធាតុ។

ធ្វើ​ជា​ស្រី​បម្រើ​សេវាកម្ម​ផ្លូវ​ភេទ​បាន​រយៈពេល​ជាង​ ៤​​ខែ​ ប្អូន​ស្រី​បាន​ស្គាល់​ម៉ូយ​ម្នាក់​ដែល​គេ​ធ្លាប់​​ដេក​ជាមួយ​ប្អូន​ ដែល​បុរស​ម្នាក់​​នោះ​ជា​មន្ត្រី​ប៉ូលិស​ដែល​គេ​ស្លៀកពាក់​ស៊ីវិល​ចូល​ទៅ​ ក្នុង​ផ្ទះ​បន​ ឬ​ ដេក​ជាមួយ​ប្អូន​​ស្រី​ស្ទើរ​តែ​ជា​រៀងរាល់​សប្ដាហ៍។ នៅ​ពេល​មួយ​នោះ​ គេ​បាន​សួរ​ប្អូន​ស្រី​ថា​ "អូន​ឯង​ចង់​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​បន​នេះ​ទេ?" ពេល​នោះ​ប្អូន​ស្រី​ឆ្លើយ​ថា​ "ខ្ញុំ​ចង់​​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​បន​នេះ​ណាស់​សូម​បង​ជួយ​ខ្ញុំ​ផង​​ ពីព្រោះ​គេ​បោក​ខ្ញុំ​យក​មក​លក់​ឲ្យ​ផ្ទះ​បន​នេះ"។ លុះ​ពេល​ព្រឹក​ឡើង​ មន្ត្រី​ប៉ូលិស​រួប​នោះ​ក៏​បាន​នាំ​ក្រុម​ប៉ូលិស​ទៅ​រំដោះ​ប្អូន​ស្រី​ និង​ក្មេង​ស្រី​ដទៃ​ទៀត​​ដែល​គេ​បាន​បង្ខាំង​ទុក​សម្រាប់​​បម្រើ​សេវាកម្ម​ ផ្លូវ​ភេទ។ បន្ទាប់​ពី​រំដោះ​ប្អូន​ស្រី​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​បន​ ប៉ូលិស​ក៏​បាន​​យក​ប្អូន​ស្រី​ទៅ​​ប្រគល់​ឲ្យ​អង្គការ​ AFESIP ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​អប់រំ​ និង​បង្រៀន​មុខ​ជំនាញ​ផ្សេងៗ​ នៅ​ក្នុង​អង្គការ​​នោះ​ប្អូន​បាន​មក​រៀន​នៅ​ក្នុង​​អង្គការ​នេះ​បាន​រយៈពេល​ ជិត​ពីរ​ឆ្នាំ​​ហើយ​ ដោយ​រៀន​យក​មុខ​ជំនាញ​កាត់​ដេរ​សំលៀកបំពាក់​ ឥឡូវ​នេះ​ចេះ​បាន​ច្រើន​ហើយ។

ប្អូន​ស្រី​បាន​ធ្វើ​ការ​សំណូមពរ​ដល់​ស្ត្រី​ខ្មែរ​គ្រប់​រូប​ ជា​ពិសេស​ប្អូន​ស្រី​កុំ​ឲ្យ​ឆាប់​ជឿ​ទុក​ចិត្ត​គេ​ពេក​ ប្រសិន​បើ​សម្រេច​ចិត្ត​ខុស​អាច​គ្រោះថ្នាក់​ធ្លាក់​ខ្លួន​ដូចជា​រូប​ប្អូន​ ស្រី​ ស.ខ.​ជាដើម៕​​​​​​​

ដកស្រង់ចេញពីវ៉ិបសាយ http://women.open.org.kh