Showing posts with label ទេពកោសល្យស្ត្រី. Show all posts
Showing posts with label ទេពកោសល្យស្ត្រី. Show all posts

Monday, June 16, 2008

ជួប​ជាមួយ ​សិស្ស​កម្ពុជា​ ដែល​ទទួល​បាន​មេដាយ​សំរឹទ្ធិ​ពី​ការ​ប្រឡង​អូឡាំព្យាដ​ពិភពលោក​២០០៨​ នៅ​ទួរគី​ដែល​មាន​សិស្ស​មក​ពី​១១០​ប្រទេស​ចូលរួម​

ភ្នំពេញ​៖ ក្នុង​ចំណោម​សិស្សានុសិស្ស​ចំនួន​រាប់​រយ​នាក់​មក​ពី​បណ្ដា​ប្រទេស​នានា​ ចំនួន​​១១០​ប្រទេស​នៅ​លើ​ពិភពលោក​នោះ​ កុមារី​កម្ពុជា​ម្នាក់​បាន​ក្លាយ​ជា​ម្ចាស់​​ជ័យលាភី​ចំណាត់​ថ្នាក់​លេខ​៤​ ទទួល​មេដាយ​សំរឹទ្ធិ​ពី​ការ​ប្រឡង​អូឡាំព្យាដ​ពិភពលោក​​២០០៨​ដែល​បាន​ ប្រារព្ធ​ធ្វើ​ឡើង​​នៅ​ក្នុង​​ប្រទេស​ទួរគី​កាល​ពី​អំឡុង​ពាក់កណ្ដាល​ខែ​ ឧសភា​ដល់​ដើម​ខែ​មិថុនា​ ឆ្នាំ​២០០៨​កន្លង​មក​នេះ។

ក្រោយ​ពេល​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​ដល់​មាតុ​ប្រទេស​វិញ​នោះ​នៅ​ក្នុង​ បទសម្ភាសន៍​មួយ​ជាមួយ​អ្នក​យក​ព័ត៌មាន​​កម្ពុជា​​ថ្មី​កាល​ពី​ចុង​សប្ដាហ៍​ កន្លង​មក​ កុមារី​កម្ពុជា​​ម្នាក់​នេះ​បាន​និយាយ​ប្រាប់​ឲ្យ​ដឹង​ថា​ នាង​មាន​​ឈ្មោះ​ ជា​ ម៉ាលីនី​ សព្វ​ថ្ងៃ​មាន​អាយុ​១៥​ឆ្នាំ​ហើយ។ បច្ចុប្បន្ន​នាង​កំពុង​បន្ត​ការ​​សិក្សា​នៅ​សាលា​ ZAMAN អន្តរជាតិ​​ក្រុង​ភ្នំពេញ​ក្នុង​ថ្នាក់​​ទី​១០​ ដោយ​ជា​មួយ​គ្នា​នេះ​ នាង​ត្រូវ​បាន​​សាលា​ជ្រើសរើស​ឲ្យ​ប្រឡង​​ប្រជែង​ជាមួយ​នឹង​សិស្ស​​ផ្សេង​ ទៀត​នៅ​ក្នុង​សាលា​ដើម្បី​ទៅ​ចូល​រួម​ប្រកួតប្រជែង​នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រឡង​ អូឡាំព្យាដ​ពិភពលោក​២០០៨​នៅ​ប្រទេស​ទួរគី។

កុមារី​ ជា​ ម៉ាលីនី​ ប្រាប់​ថា​ សំរាប់​ប្រទេស​កម្ពុជា​នាង​និង​សិស្ស​កម្ពុជា​ចំនួន​២​រូប​ផ្សេង​ទៀត​ត្រូវ​ បាន​សាលា​ ZAMAN ជ្រើសរើស​ឲ្យ​ទៅ​ចូល​រួម​​ក្នុង​ការ​ប្រឡង​អូឡាំព្យាដ​ពិភពលោក​២០០៨​នេះ​ ដោយ​នាង​បាន​ចាកចេញ​ពី​មាតុ​ប្រទេស​ទៅ​កាន់​ប្រទេស​ទួរគី​កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី​១២ ​ ខែ​ឧសភា​ ឆ្នាំ​២០០៨​កន្លង​មក​ ហើយ​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​ដល់​មាតុប្រទេស​វិញ​កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី​០៧​ ខែ​មិថុនា​ ឆ្នាំ​២០០៨។

ជាមួយ​នឹង​ការ​វិល​ត្រឡប់​មក​ដល់​មាតុប្រទេស​នេះ​ កុមារី​ ជា​ ម៉ាលីនី​ក៏​បាន​នាំ​យក​មក​ជា​មួយ​ផង​ដែរ​នូវ​ជ័យ​លាភី​ចំណាត់​ថ្នាក់​លេខ​៤​ និង​មេដាយ​​សំរឹទ្ធិ​ពី​ការ​​ប្រឡង​​អូឡាំព្យាដ​ពិភពលោក​២០០៨​ នេះ​ផង​ដែរ។

នាង​បាន​និយាយ​ប្រាប់​ទៀត​ថា​ នៅ​ក្នុង​​ការ​ប្រឡង​នេះ​មាន​សិស្ស​រាប់​រយ​នាក់​មក​ពី​គ្រប់​​ទ្វីប​ក្នុង​ ពិភពលោក​បាន​ចូល​រួម​ប្រកួតប្រជែង​លើ​​វិញ្ញាសា​ប្រឡង​​ចំនួន​៣​គឺ​ ការ​ច្រៀង​ចម្រៀង​ ស្មូត្រ​កំណាព្យ​ និង​ការ​សរសេរ​អត្ថបទ​ដែល​ប្រើ​ជា​ភាសា​ទួរគី​ដោយ​មាន​ការ​ផ្សាយ​បន្ត​ ផ្ទាល់​តាមរយៈ​កញ្ចក់​ប៉ុស្តិ៍​ទូរទស្សន៍​ជាតិ​ទួរគី​ថែម​ទៀត។

ការ​ប្រឡង​ក្នុង​វគ្គ​ដំបូង​ត្រូវ​ធ្វើ​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ទី​ក្រុង​អង់ការ៉ា​ ដោយ​គណៈកម្មការ​ផ្ដល់​ពិន្ទុ​បាន​សម្រេច​ជ្រើសរើស​យក​តែ​អ្នក​ទទួល​ជ័យ​លាភី ​ចំនួន​១០​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ ក្នុង​នេះ​កុមារី​ ជា​ ម៉ាលីនី​ត្រូវ​បាន​គណៈកម្មការ​ផ្ដល់​ពិន្ទុ​សម្រេច​​ការ​ជ្រើសរើស​ឲ្យ​ស្ថិត ​ក្នុង​ជ័យលាភី​នេះ​ពោល​ គឺ​សម្រាប់​កុមារ​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​តំបន់​អាស៊ី​ប៉ាស៊ីហ្វិក​មាន​តែ​នាង​ ម្នាក់​ និង​សិស្ស​ម្នាក់​ទៀត​ដែល​មក​ពី​ប្រទេស​ឥណ្ឌូនេស៊ី​​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។

កុមារី​ ជា​ ម៉ាលីនី​ បាន​បន្ត​ឲ្យ​ដឹង​ទៀត​​ថា​ ដោយ​ឡែក​នៅ​ក្នុង​វគ្គ​ប្រឡង​ផ្ដាច់​ព្រ័ត្រ​ នាង​ទទួល​បាន​​ជ័យ​លាភី​ចំណាត់ថ្នាក់​លេខ​៤​ ដែល​ក្នុង​នោះ​ការ​ផ្ដល់​ពិន្ទុ​គេ​ក៏​ធ្វើ​ឡើង​តាមរយៈ​ការ​ផ្ញើសារ​ SMS ពី​ទស្សនិកជន​ផង​ដែរ។

ការ​ប្រឡង​ក្នុង​វគ្គ​ផ្ដាច់ព្រ័ត្រ​ត្រូវ​​បាន​ធ្វើ​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ ទីក្រុង​អ៊ីស្ដាំប៊ូល​នៃ​ប្រទេស​ទួរគី​ ដោយ​ក្នុង​នោះ​ចំណាត់ថ្នាក់​លេខ​១​បាន​ទៅ​លើ​សិស្ស​ដែល​មក​ពី​ប្រទេស​ អាហ្សាបៃហ្សង់​ លេខ​​២​បាន​ទៅ​លើ​សិស្ស​ដែល​មក​ពី​ប្រទេស​ទួរម៉ានីស្ថាន​ លេខ​៣​បាន​ទៅ​លើ​សិស្ស​ដែល​មក​ពី​ប្រទេស​តាចាគីស្ថាន​ និង​លេខ​៤​ គឺ​បាន​មក​លើ​រូប​នាង​ផ្ទាល់​តែ​ម្ដង។

ក្រោយ​ការ​ទទួល​ជ័យលាភី​នេះ​ នាង​ត្រូវ​បាន​ទទួល​ការ​អញ្ជើញ​ពី​ស្ថានីយ​ទូរទស្សន៍​ជាតិ​នៃ​ប្រទេស​ទួរគី​ ឲ្យ​ចូលរួម​ក្នុង​ការ​សម្ភាសន៍​ផ្សាយ​បន្ត​ផ្ទាល់។

កុមារី​ ជា​ ម៉ាលីនី​ ប្រាប់​ថា​ នៅ​ក្នុង​កម្មវិធី​សម្ភាសន៍​នេះ​ មជ្ឈដ្ឋាន​ទស្សនិកជន​ទូទៅ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ខ្លាំង​ណាស់​នៅ​ពេល​ដែល​គេ​ បាន​ឮ​ថា​ នាង​ជា​សិស្ស​មក​ពី​ប្រទេស​កម្ពុជា។

នាង​បាន​និយាយ​ប្រាប់​ទស្សនិកជន​ទូទៅ​អំពី​ស្ថានភាព​ភូមិសាស្ត្រ​ និង​អំណោយ​ផល​ធម្មជាតិ​​ដ៏​ល្អ​របស់​ប្រទេស​កម្ពុជា​​ហើយ​ពិសេស​បំផុត​នោះ​ នាង​ក៏​បាន​និយាយ​ប្រាប់​ទស្សនិកជន​ទូទៅ​អំពី​សក្ដានុពល​នៃ​វិស័យ​ទេសចរណ៍​ របស់​ប្រទេស​កម្ពុជា​​ដែល​មាន​ប្រាសាទ​អង្គរវត្ត​ ប្រាសាទ​បុរាណ​នានា​ជា​ច្រើន​​រួម​ទាំង​សម្បត្តិ​ធម្មជាតិ​វប្បធម៌​ និង​អរិយធម៌​ដ៏​ល្អ​ជា​ច្រើន​ទៀត​សម្រាប់​ទាក់ទាញ​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​ទូទៅ​ផង​ ដែរ។

គួរ​បញ្ជាក់​បន្ថែម​ថា​ កុមារី​ ជា​ ម៉ាលីនី​ គឺ​ជា​ប្អូន​ស្រី​បង្កើត​របស់​លោក​ ជា​ វិបុល​ អតីត​ Freshie Boyចំណាត់ថ្នាក់​​លេខ​១​កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០០៣​ ដែល​បច្ចុប្បន្ន​ជា​ពិធីករ​ដ៏​ល្បី​ឈ្មោះ​មួយ​រូប​​របស់​ស្ថានីយ​ទូរទស្សន៍​ រាជធានី​ភ្នំពេញ​ប៉ុស្តិ៍​លេខ​៣។

នាង​ជា​កូន​ទី​៤​ ក្នុង​ចំណោម​បងប្អូន​បង្កើត​ចំនួន​៤​នាក់​ដែល​មាន​ឪពុកម្ដាយ​​បម្រើ​ការងារ​ នៅ​ក្នុង​ស្ថានទូត​សហរដ្ឋអាមេរិក​ក្រុង​ភ្នំពេញ​ប្រចាំ​ប្រទេស​កម្ពុជា។

កុមារី​ ជា​ ម៉ាលីនី​ ក៏​បាន​ប្រាប់​ឲ្យ​ដឹង​​ដែរ​ថា​ នៅ​ក្នុង​ប្រឡង​អូឡាំព្យាដ​ពិភពលោក​២០០៨​នេះ​ ក៏​មាន​សិស្ស​មក​ពី​សហរដ្ឋអាមេរិក​ ប្រេស៊ីល​ កាណាដា​ បារាំង​ និង​អង់គ្លេស​ជា​ដើម​ចូល​រួម​ប្រកួតប្រជែង​​ផង​ដែរ​ ដែល​ក្នុង​នេះ​កម្មវិធី​ប្រឡង​ធ្វើ​ឡើង​ក្នុង​គោលបំណង​ឲ្យ​យុវជន​​យុវនារី​ និង​យុវសិស្ស​ទូទាំង​ពិភពលោក​បាន​ស្គាល់​គ្នា​ ស្វែង​យល់​ពី​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ និង​ឲ្យ​មាន​សាមគ្គីភាព​ល្អ​រវាង​គ្នា​នឹង​គ្នា​ថែម​ទៀត​ផង។

នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​បទសម្ភាសន៍​ កុមារី​​ ជា​ ម៉ាលីនី​ ក៏​បាន​ធ្វើ​ការ​ផ្ដាំ​ផ្ញើ​ដល់​សិស្សានុសិស្ស​ខ្មែរ​ទាំងអស់​​ខិតខំ​ ប្រឹងប្រែង​ក្នុង​​ការ​រៀន​សូត្រ​ដើម្បី​ក្រេប​ជញ្ជក់​យក​ចំណេះដឹង​​ទៅ​ បម្រើ​សង្គម​គ្រួសារ​ និង​សង្គម​ជាតិ​ឲ្យ​មាន​ការ​រីកចម្រើន​ទ្វេ​ឡើង​ថែម​ទៀត៕


ដកស្រង់​ចេញ​ពី​គេហទំព័រ http://women.open.org.kh

Friday, June 6, 2008

នាង​មិន​ចុះ​ចាញ់​ព្រហ្ម​លិខិត​ កើត​មក​មិន​មាន​ដៃ​ទាំង​ពីរ​ ប្រើ​ជើង​ជំនួស​ដៃ​បាន​ទាំងអស់

ខេត្ត​ពោធិ៍សាត់​ ៖​ ជា​ការ​ពិត​ណាស់​នៅ​លើ​លោក​សន្និវាស​យើង​នេះ​ មាតា​បិតា​គ្រប់រូប​គ្រប់​ជាតិ​សាសន៍​តែងតែ​ប្រាថ្នា​ចង់​បាន​កូន​ប្រុស​ ស្រី​មាន​រូប​សម្បត្តិ​ស្រស់​ស្អាត​ មាន​គ្រប់​លក្ខណ​សម្បត្តិ​ ឆ្លាត​វៃ​ និង​រស់​នៅ​តាម​គន្លង​ធម៌​ ប៉ុន្តែ​បំណង​ទាំងនោះ​ពុំ​មែន​សុទ្ធ​តែ​បាន​សម្រេច​ទៅ​តាម​សេចក្ដី​ប្រាថ្នា ​ចង់​បាន​នោះ​ទេ។​ មាន​មាតា​មួយ​ចំនួន​តូច​ពេល​ប្រសូត​បុត្រា​ បុត្រី​មក​ ខ្លះ​បាត់​ដៃ​បាត់​ជើង​ ខ្លះ​ជាប់​គ្នា​ ខ្វាក់​ភ្នែក​ គ្មាន​លលាដ៍ក្បាល​ ដុះ​កន្ទុយ​ ក្បាល​ពីរ​ខ្លួន​មួយ​ និង​គ​ថ្លង់​ជា​ដើម។​ ទោះបី​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​ ក្នុង​នាម​ជា​មាតាបិតា​ តែង​តែ​មាន​ទឹក​ចិត្ត​អាណិត​ស្រឡាញ់​កូន​ប្រុស​ស្រី​ទាំង​នោះ​ជា​ដរាប​ ដែល​នេះ​ជា​ព្រហ្មវិហារ​ចំពោះ​កូន​ប្រុស​ស្រី។

ជាក់​ស្ដែង​ កុមារី​ម្នាក់​ ឈ្មោះ​ ប៉ាត់​ គឹមអ៊ី​ អាយុ​ ១៥​ឆ្នាំ​ នៅ​ភូមិ​អូរអាចម៍កុក​ ឃុំ​អូរសណ្ដាន់​ ស្រុក​ក្រគរ​ ខេត្ត​ពោធិ៍សាត់​ បាន​ពិការ​តាំង​ពី​កំណើត​ គឺ​កំបុត​ដៃ​ស្ដាំ​ត្រឹម​ស្មា​ ឯ​ដៃ​ឆ្វេង​គ្មាន​ម្រាម​ និង​ខ្លី​ខុស​ពី​ធម្មតា​ហើយ​ត្រង់​មិន​អាច​បត់​បាន​ទេ​ ប៉ុន្តែ​កុមារី​រូប​នេះ​ប្រើ​ជើង​ជំនួស​ដៃ​អាច​ធ្វើ​អ្វី​ៗ​បាន​ដូច​កុមារ​ មាន​អវយវៈ​គ្រប់​លក្ខណៈ​ដែរ​ លើក​លែង​តែ​បិទ​ឡេវ​អាវ​ និង​សិតសក់​ប៉ុណ្ណោះ។

អ្នក​ស្រី​ ផុន​ អុន​ អាយុ​ ៤៤​ឆ្នាំ​ ជា​ម្ដាយ​របស់​កុមារី​ ប៉ាត់​ គឹមអ៊ី​ បាន​និយាយ​ប្រាប់​ថា​ គាត់​មិន​នឹក​ស្មាន​ថា​ កូនស្រី​របស់​គាត់​ពេល​ធំ​ឡើង​អាច​ធ្វើ​អ្វី​ៗ​កើត​ស្ទើរ​តែ​ដូច​កុមារ​ ធម្មតា​នោះ​ទេ​ ពោល​គឺ​គេ​អាច​ហូប​បាយ​សម្ល​បាន​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ ដោយ​យក​ស្លាបព្រា​វែង​រុញ​បញ្ចូល​ប្រហោង​ចុង​ដៃ​ឆ្វេង​ដ៏​តូច​មួយ។​ រី​ឯ​ការ​សិក្សា​រៀន​សូត្រ​វិញ​ នាង​អាច​សរសេរ​អក្សរ​បាន​ដោយ​យក​ម្រាម​ជើង​បើក​សៀវភៅ​ ហើយ​យក​ប៊ិច​ថ្កៀប​ជាមួយ​មេជើង​ និង​ម្រាមជើង​រួច​សរសេរ​អក្សរ​ ឬ​គូរ​រូប​បាន​យ៉ាង​ងាយស្រួល។​ ក្រៅ​ពី​នេះ​ នាង​អាច​ជួយ​សម្រួល​ការងារ​ផ្សេង​ៗ​បាន​ ដូចជា​យោង​ទឹក​អណ្ដូង​លូ​ បោក​គក់​ខោ​អាវ​ដោយ​ប្រើ​ម្រាម​ជើង​ម្ខាង​កៀប​ច្រាស​ និង​ម្រាម​ជើង​ម្ខាង​ទៀត​កៀប​ខោអាវ​ ជិះ​កង់​ឌុប​បងប្អូន​ មុជ​ទឹក​យក​ម្រាម​ជើង​ចាប់​ត្រី​អណ្ដែង​ពី​ក្នុង​ជើង​សំណាញ់​បោះ​មក​លើ​គោក​ ដាំ​បាយ​ ពុះ​អុស​ ស្រោច​សួន​ដំណាំ​ដែល​ឧបត្ថម្ភ​គាំទ្រ​ដោយ​ អង្គការ​ដានីដា​ តាម​រយៈ​គណៈកម្មាធិការ​ប្រតិបត្តិ។​ អ្នកស្រី​ឲ្យ​ដឹង​ថា​ ប៉ាត់​ គឹមអ៊ី​ សព្វថ្ងៃ​មាន​អាយុ​១៥​ឆ្នាំ​ហើយ​ រៀន​ថ្នាក់​ទី​៨​ នៅ​អនុវិទ្យាល័យ​ហ៊ុន​ សែន​ ១០​មករា​ បឹង​កន្ទួត​ ក្នុង​ស្រុក​ក្រគរ​ ចម្ងាយ​៤​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ផ្ទះ។​ នាង​ជា​កូន​ទី​៤​ ក្នុង​ចំណោម​កូន​ស្រី​ទាំង​៤​នាក់​ ដែល​មាន​ឪពុក​ឈ្មោះ​ លឹម​ សឹម​ អាយុ​ ៤៤​ឆ្នាំ​ ជា​មន្ត្រី​រដ្ឋបាល​ ឃុំ​កំពង់​ហ្លួង។

អ្នក​ស្រី​ ឈុំ​ គឹម​ឈឿន​ ជា​គ្រូ​បន្ទុក​ថ្នាក់​ឲ្យ​ដឹង​ថា​ គឹម​អ៊ី​ រៀន​បាន​ល្អ​បង្គួរ​ នាង​ជា​សិស្ស​មាន​អត្តចរិត​ស្លូតបូត​ ធ្វើ​ឲ្យ​មិត្ត​ភក្ដិ​រាប់អាន​អាណិត​ស្រឡាញ់​គ្រប់​ៗ​គ្នា។​ គឹម​អ៊ី​ បាន​និយាយ​ដោយ​ទឹកមុខ​ញញឹម​ថា​ "ខ្ញុំ​ចង់​រៀន​ឲ្យ​បាន​ខ្ពស់​ តែ​មិន​ដឹង​ថា​បាន​ដែរ​ឬ​ក៏​អត់​ទេ​ ព្រោះ​ឪពុក​ម្ដាយ​ខ្ញុំ​ជួន​កាល​ក៏​មាន​លុយ​ ជួនកាល​ក៏​អត់"។​ កន្លង​មក​ អង្គការ​វឌ្ឍនភាព​ ស្រុក​ក្រគរ​ បាន​ផ្ដល់​កង់​១​គ្រឿង​ និង​មាន​ជន​បរទេស​បាន​ផ្ដល់​កង់​១​គ្រឿង​ តាមរយៈ​មន្ទីរ​សង្គម​កិច្ច​ខេត្ត​ ប៉ុន្តែ​សព្វថ្ងៃ​នៅ​សល់​តែ​កង់​១​គ្រឿង​ប៉ុណ្ណោះ​ ដែល​នៅ​ប្រើ​ការ​បាន។​ កុមារី​ ប៉ាត់​ គឹម​អ៊ី​ បាន​លើក​ដៃ​សំពះ​សុំ​ឲ្យ​សប្បុរសជន​ ឬ​អង្គការ​ដែល​មាន​ជំនាញ​ខាង​ផ្នែក​ជួយ​សង្គ្រោះ​កុមារ​ពិការ​ មេត្តា​ជួយ​ឧបត្ថម្ភ​គាំទ្រ​ឬ​បណ្ដុះ​បណ្ដាល​នាង​ឲ្យ​មាន​អនាគត​ផង៕
ដកស្រង់ចេញពីគេហទំព័រ http://women.open.org.kh

Wednesday, May 28, 2008

នារី​អ្នក​រត់​ម៉ូតូ​ឌុប

ឈរ​ប្រ​ចាំ​ជា​អចិន្ត្រៃយ៍​នៅ​កែង​ផ្លូវ​៥៧ និង​២៨៨​ក្នុង​សង្កាត់​បឹង​កេង​កង​ ខណ្ឌ​ចំការមន រាជធានី​ភ្នំពេញ ​ ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ម៉ូតូឌុប​ប្រុស​ប្រមាណ​ជាង​១០​នាក់ នាង​អ៊ំ​ ចាន់​ថន​ អាយុ​៣៥​ឆ្នាំ​មេម៉ាយ​ មាន​កូន​២​ ម្ដាយ​ និង​ប្អូន​ស្រី​ម្នាក់​ក្នុង​បន្ទុក​តែង​តែ​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​តាំង​ម៉ោង​៦​ព្រឹក​ រហូត​ដល់​ម៉ោង​៧​ឬ​៨​យប់​ ឬ​ជួន​កាល​អាធ្រាត្រ​ក៏​មាន​ ក្នុង​ការ​ប្រកប​មុខរបរ​ជា​អ្នក​រត់​ម៉ូតូ​ឌុប​អស់​រយៈ​ពេល​ជាង​៥​ឆ្នាំ​មក​ ហើយ​។ នៅ​កម្ពុជា​យើង​ គេ​កម្រ​ឃើញ​ស្ត្រី​ភេទ​ប្រកប​មុខរបរ​នេះ​ណាស់ ព្រោះ​ជា​មុខរបរ​ដែល​ត្រូវការ​ប្រើ​កម្លាំង​កាយ​ខ្លាំង ហើយ​ប្រថុយប្រថាន​នឹង​គ្រោះថ្នាក់​ច្រើន​ផង។​ នាង អ៊ំ ចាន់ថន​ ថ្វីបើ​មាន​កា​នឿយហត់​ និង​មាន​ការ​ព្រួយបារម្ភ​ពី​សុវត្ថិភាព​ក្នុង​មុខរបរ​នេះ​ខ្លះ​ក៏​ដោយ ​ក៏​នាង​នៅ​តែ​តស៊ូ​រហូត​ដល់​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ទទួល​បាន​ជោគជ័យ​ប្រសើរ ដោយ​មាន​ការ​រាប់​អាន​ អាណិតអាសូរ​ និង​ឧបត្ថម្ភ​ពី​ភ្ញៀវ​ ពិសេស​ភ្ញៀវ​បរទេស​ និង​ពី​បងប្អូន​អ្នក​ប្រកប​មុខរបរ​ម៉ូតូឌុប​ដូច​គ្នា។

"ក្នុង​ចំណោម​កូន​ខ្ញុំ​ទាំង​៦​ ចាន់ថន​ ជា​កូន​ទី​៣​មាន​គំនិត​ប្រឹងប្រែង​រក​លុយ​ណាស់​តាំង​ពី​នៅ​វ័យក្មេង​ម្ល៉េះ វា​មិន​ដែល​មាន​គំនិត​ផ្ដេកផ្ដួល​លើ​ម្ដាយ​ បងប្អូន ឬ​ប្ដី​សី​ទេ " នេះ​ជា​ប្រសាសន៍​របស់​អ៊ំស្រី​ ស៊ំ​ សាមឿន​ ជា​ម្ដាយ​របស់​នាង​ អ៊ំ​ ចាន់​ថន ដែល​បាន​ពោល​ប្រាប់​នៅ​លើ​ផ្ទះ​របស់​អ៊ំ នៅ​ភូមិ​១​ សង្កាត់​ជ្រោយ​ចង្វា ខណ្ឌ​ឫស្សី​កែវ រាជធានី​ភ្នំពេញ។ អ៊ំ​ ស៊ំ សាមឿន​បន្ត​ទៀត​ថា​ កូនស្រី​ទី​៣​របស់​គាត់​បាន​ហែល​ឆ្លង​មុខរបរ​ច្រើន​មុខ​ណាស់​មាន​ដូច​ជា លក់​ចេក​ចៀន​ លក់​ឈូក ចៀន​ប្រហិត លក់​បាយ​ បបរ ជាមួយ​អ្នក​រត់​ការ​លក់​ទិញ​ដី​ផ្ទះ ហើយ​ចុង​ក្រោយ​នេះ​ចាប់​ពី​ពេល​លែងលះ​ប្ដី​មក​ក៏​កាន់​យក​មុខរបរ​រត់​ ម៉ូតូឌុប​ជាប់​លាប់​ដែល​ជា​មុខរបរ​មួយ​អាច​ធ្វើ​អោយ​នាង​ចិញ្ចឹម​គ្រួសារ​ បាន​សមរម្យ​ទៀត​ផង។ បងប្រុស​ កែវ នី អាយុ​៥០​ឆ្នាំ​ ជា​អ្នក​រត់​ម៉ូតូឌុប​ឈរ​ប្រចាំការ​នៅ​កែង​ផ្លូវ​នោះ​ជា​មួយ​ចាន់ថន​ សំដែង​ការ​សរសើរ​ចំពោះ​ នាង​ថា "ខ្ញុំ​កម្រ​ឃើញ​ស្ត្រី​ណា​ប្រឹងប្រែង​ដូច​នាង​ ណាស់​ព្រោះ​បើ​និយាយ​ពី​ចំណាយ​សម្រាប់​គ្រួសារ​នាង​ត្រូវ​ពិបាក​ជាង​ពួក​ ខ្ញុំ​ដែល​មិន​ត្រូវ​ចំណាយ​លុយ​លើ​ថ្លៃ​ឈ្នួល​ផ្ទះ​ ព្រម​ទាំង​មាន​ដី​ស្រែ​និង​មាន​ប្រពន្ធ​ជួយ​រក​កម្រៃ​បន្ថែម​ទៀត​ប៉ុន្តែ​ នាង​មិន​ដែល​មាន​គំនិត​ផ្ដេកផ្ដួល​លើ​អ្នក​ណា​ក្រៅ​ពី​ខ្លួន​ឯង​ទេ"។ នាង​ អ៊ំ ចាន់ថន ក្នុង​សំលៀក​បំពាក់​ខោ​វែង​អាវ​សឺ​មីស​ ដៃ​វែង ពាក់​មួក​សុវត្ថិភាព​ និង​វ៉ែនតា​ការពារ​កម្ដៅ​ថ្ងៃ​មាន​សំដី​ប្រកប​ដោយ​ទឹកមុខ​ម៉ឺងម៉ាត់​ថា "តាំង​ពី​ពេល​មិន​ទាន់​បែក​គ្នា​ម្ល៉េះ​ ក្រៅ​ពី​រកស៊ី​លក់ដូរ​ខ្ញុំ​ក៏​ឆ្លៀត​រត់​ម៉ូតូឌុប​បន្តិច​បន្តួច​ដែរ ខ្ញុំ​មិន​ចូលចិត្ត​លើក​ដៃ​សុំ​លុយ​ប្ដី​ទេ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ខ្លាច​គេ​មាន​ពាក្យ​ធ្ងន់​ស្រាល​មក​លើ​ខ្ញុំ ហើយ​ខ្ញុំ​មិន​ដែល​ប្រចាំ​នឹង​គេ​ក្នុង​ការ​រកលុយ​ទេ ក៏​ដូច​ជា​មិន​ដែល​បែង​ចែក​ថា​ណា​ជា​ការងារ​ប្រុស​ ណា​ជា​ការងារ​ស្រី​ឡើយ"។ នាង​ ចាន់ថន​ បញ្ជាក់​ទៀត​ថា "តាំង​ពី​តូច​មក​ខ្ញុំ​ហែល​ឆ្លង​អស់​ហើយ​ភាព​ក្រីក្រ​វេទនា លំបាក​នឿយហត់​ ផ្ទុយ​ទៅវិញ​មិន​ដែល​ស្គាល់​ទេ​នូវ​ជីវភាព​អ្វី​ទៅ​ហៅ​ថា​មាន​បាន​ ឬ​ទំនេរ​សុខ​ស្រួល​នោះ​ តែ​ទោះ​យ៉ាង​នេះ​ក៏​ដោយ​ក៏​ខ្ញុំ​សប្បាយ​ចិត្ត​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មាន​មុខ​របរ​មួយ​ដែល​ធ្វើ​អោយ​ខ្ញុំ​មាន​សេរីភាព​គ្រប់គ្រាន់"។

នៅ​ក្នុង​ចំណុច​ដដែល​នេះ​អ៊ំ​ស្រី​ ស៊ូជិលហា​ អាយុ​៧៤​ឆ្នាំ ជនជាតិ​ចាម​មាន​ផ្ទះ​នៅ​ជិត​គ្នា នឹង​ផ្ទះ​របស់​អ៊ំ​ ចាន់ថន រៀបរាប់​អំពី​ជំហរ​របស់​នាង​ក៏​ដូច​ជា​ការ​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ឥរិយាបថ​របស់​ ស្ត្រី​សម័យ​ឥឡូវ​នេះ​ថា នៅ​ក្នុង​ភូមិ​១​ដែល​ជា​ភូមិ​ចាម​នេះ​មាន​គ្រួសារ​ជាតិ​ខ្មែរ​តែ​មួយ​គត់​តែ ​គេ​ទាំងអស់​គ្នា​ស្រលាញ់​ និង​កោតសរសើរ​អ៊ំ​ ចាន់ថន​ ណាស់​ដែល​មេម៉ាយ​ហើយ​អាច​រកស៊ី​ចិញ្ចឹម​កូន​ និង​គ្រួសារ​បាន​ល្អ។ អ៊ំស្រី​ ស៊ូជិល ហា​បន្ត​ទៀត​ថា​ស្រី​ៗ​សម័យ​ឥឡូវ​នេះ​ខុស​ប្លែក​ពី​មុន​ ទាំង​ស្ត្រី​ចាម​ក៏​ដូច​ជា​ស្ត្រី​ខ្មែរ​ ធំ​ពេញវ័យ​មិន​ទាន់ ចាប់​ផ្ដើម​មាន​គំនិត​ចង់​រកស៊ី​ ចង់​មាន​ចង់​បាន បើ​អ្នកណា​មាន​ប្ដី​ខំ​រក​មុខ​របរ​បន្ថែម​ដើម្បី​ជួយ​ប្ដី មិន​មាន​គំនិត​ពឹងផ្អែក​លើ​ប្ដី​ទាំង​ស្រុង​នោះ​ទេ។ គឺ​ដោយ​សារ​ពួកគេ​មាន​គំនិត​នេះ​ ហើយ​បាន​ជា​ភាគ​ច្រើន​គ្រួសារ​គេ​មាន​សុភមង្គល​មិន​ដែល​ឈ្លោះ​ប្រកែក​គ្នា​ ទេ។

កុំ​អោយ​តែ​ជា​មុខរបរ​ទុច្ចរិត

ទោះ​បី​ដឹង​ថា​មុខរបរ​រត់​ម៉ូតូឌុប​ចំពោះ​ស្ត្រី​ប្លែក​ពី​គេ​ក្នុង​ សង្គម​ក៏​ដោយ​ ក៏​អ៊ំ​ ចាន់ថន​ បង្ហាញ​ទឹក​មុខ​មាំមួន​ ពេល​និយាយ​ពី​អារម្មណ៍​របស់​នាង​ថា "មាន​អ្នក​ខ្លះ​គេ​សរសើរ​ តែ​ក៏​មាន​អ្នក​ខ្លះ​គេ​សើច​ គេ​តាម​មើល​ ហើយ​គេ​បោះ​ពាក្យ​សំដី​លែបខាយ​ដូចជា​ថា​ស្អាត​ដែរ​ ម៉េច​មិន​ទៅ​ធ្វើ​ស្រី​ខារាអូខេ​វិញ​ទៅ​ជាដើម។ ប៉ុន្តែ​ចំពោះ​ខ្ញុំ​ ខ្ញុំ​មិន​ខ្វល់​ទេ​ទោះ​បី​អ្នកណា​និយាយ​ថា​អី​ក៏​ថា​ទៅ​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​គិត​ថា​សំខាន់​គឺ​អោយ​តែ​រក​លុយ​ចិញ្ចឹម​កូន​បាន ហើយ​កុំ​អោយ​តែ​មុខរបរ​នោះ​ទុច្ចរិត​ថោកទាប​ ម្យ៉ាង​ទៀត​ខ្ញុំ​គិត​ថា​បើ​ប្រុស​ធ្វើការ​ងារ​ណា​មួយ​បាន​ ស្ត្រី​ក៏​អាច​ធ្វើការ​ងារ​នោះ​បាន​ដែរ គ្មាន​អ្នក​ណា​មក​កំណត់​ថា​ នេះ​ជា​ការងារ​ប្រុស​ឬ​ស្រី​ទេ"។ ចំណែក​អ៊ំស្រី​ ស៊ំ​ សាមឿន ជា​ម្ដាយ​ក៏​យល់​ស្រប​តាម​គំនិត​នេះ​ដែរ​ អ៊ំ​គ្រាន់​តែ​បន្ថែម​ថា​ចំពោះ​គាត់​វិញ​មុខរបរ​អ្វី​ក៏​បាន​ដែរ​ ស្រេច​លើ​កូន​ កុំ​អោយ​តែ​ប្រព្រឹត្ត​អ្វី​ដែល​នាំ​អោយ​ខូច​កិត្តិយស​ដូច​ជា​លេង​បៀរ ប៉ោឡែ យក​ប្ដី​គេ ឬ​រកស៊ី​ផ្លូវ​ភេទ​ជា​ដើម​។ អ៊ំស្រី បញ្ជាក់​ទៀត​ថា ចំពោះ​កូន​ស្រី​អ៊ំ​មួយ​នេះ​គ្មាន​អ្នក​ណា​រើសអើង​ទេ មាន​តែ​គេ​អាណិត សរសើរ ហើយ​បើ​ក្រ​មក​ដល់​ផ្ទះ​ពេល​យប់ អ្នក​ជិត​ខាង​នាំ​គ្នា​ចាំ​មើល​ផ្លូវ​ព្រោះ​ជួយ​បារម្ភ​ក្រែង​មាន​គ្រោះ​ ថ្នាក់​ផ្សេង​ៗ។ ចំណែក​លោក​ កែវនី​ លោក​ណែម​ វុទ្ធី លោក​ជា​ សម្បត្ដិ និង​លោក​មុំចេក​ ដែល​ជា​អ្នក​រត់​ម៉ូតូឌុប​ឈរ​នៅ​ទីតាំង​ជាមួយ​អ៊ំ​ ចាន់ថន​ និយាយ​ដូច​ៗ​គ្នា​ថា​ ពួក​លោក​មាន​តែ​ការ​កោត​សរសើរ​ដែល​នាង​ហ៊ាន​ប្រកាន់​យក​មុខរបរ​មួយ​ដែល​ ប្លែក​ពី​គេ​ក្នុង​សង្គម​ ប៉ុន្តែ​ចំពោះ​ពួក​លោក​ លោក​គិត​ថា​នេះ​ជា​សិទ្ធិ​របស់​បុគ្គល​ម្នាក់​ៗ​ បើ​គេ​សើច​យំ​ក៏​ស្រេច​នឹង​គេ​ចុះ ព្រោះ​ប្រសើរ​ជាង​ដើរ​សុំទាន​ ឬ​ប្រកប​មុខរបរ​ជា​នារី​ឡង់សេ​ ការាអូខេ​ ដែរ។ លោក​កែវ នី​ បញ្ជាក់​បន្ថែម​ទៅ​លើ​យោបល់​របស់​មិត្ត ភក្ដិ​លោក​ថា​ "ផ្ទុយ​ពី​ខ្មែរ​យើង​ខ្លះ​ដែល​រើសអើង​ ពួក​បរទេស​គេ​អាណិត​នាង​ណាស់​ ឧទាហរណ៍​ពេល​ខ្លះ​ដែល​ខ្ញុំ​ហៅ​បរទេស​ណា​ម្នាក់​បាន​ប្រុង​នឹង​ជិះ​ទៅ​ហើយ​ ពេល​ឃើញ​នាង​ឈរ​ជិត​ខ្ញុំ​ គេ​ចង់​អោយ​នាង​ឌុប​វិញ​ហើយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា​គេ​ចង់​ជិះ​ម៉ូតូ​ម៉ាដាម​វិញ​ ព្រោះ​អាណិត​ម៉ាដាម"។

រស់​យក​ ស្លាប់​ចោល

និយាយ​ពី​ការ​លំបាក​ក្នុង​ការ​ប្រកប​មុខរបរ​នេះ​ លោក​ណែម​ វុទ្ធី​ អ្នក​រត់​ម៉ូតូឌុប​ លើក​ឡើង​ថា "រត់​ម៉ូតូឌុប​ប្រាកដ​ជា​លំបាក​ ដោយ​ត្រូវ​ហាល​ថ្ងៃ​ ហាល​ភ្លៀង​ រង​ក្លិន​ និង​ផ្សែង​យាន​ដ៏​ទៃ​ ប្រើ​កម្លាំង​ច្រើន​ ជា​ពិសេស​ពេល​ស្ទះ​ចរាចរណ៍​ឬ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ឆ្ងាយ​ ដូច្នេះ​បើ​អ្នក​រត់​ជា​ស្ត្រី​ឃើញ​ថា​នឿយហត់​ជាង​ប្រុស​ព្រោះ​ស្រី​មាន​ កម្លាំង​កាយ​ខ្សោយ​ជាង"។ លោក​ជា​ សម្បត្តិ​ អ្នក​រត់​ម៉ូតូឌុប​ម្នាក់​ទៀត​ ក្នុង​ក្រុម​មាន​យោបល់​ស្រប​គ្នា​នឹង​លោក​ ណែម​ វុទ្ធី​ដែរ​ ហើយ​ផ្អែក​លើ​យោបល់​នោះ​លោក​សំ​ដែង​ការ​សរសើរ​ចំពោះ​នាង​ អ៊ំ​ ចាន់ថន​ ថា​តាំង​ពី​លោក​ស្គាល់​មក​លោក​រក​ស្រី​ណា​តស៊ូ​ដូច​នាង​មិន​បាន​ទេ​ នាង​រត់​ម៉ូតូ​ទាំង​ក្នុង​ពេល​មាន​ផ្ទៃពោះ​ និង​ក្រោយ​ពេល​សម្រាល​កូន​បាន​១​ខែ​ប៉ុណ្ណោះ​ ម្យ៉ាង​ទៀត​នាង​កម្រ​ឈប់​សម្រាក​ណាស់​ ដូច​ជា​រាល់​ពេល​ចូល​ឆ្នាំ​ចិន​ និង​ភ្ជុំបិណ្ឌ​ពួក​ម៉ូតូឌុប​នាំ​គ្នា​ឈប់​សម្រាក​ទៅ​ផ្ទះ​ ទៅ​ស្រុក​ អស់​ ឯ​លោក​ និង​ ចាន់ថន​ មិន​ឈប់​រត់​ទេ។​ ចំណែក​អ៊ំ​ ចាន់ថន​ វិញ​នាង​ឯកភាព​នឹង​ការ​លំបាក​នានា​ដែល​បុរស​ទាំង​ពីរ​បាន​លើក​ឡើង​ តែ​នាង​បន្ថែម​ថា​ ចំពោះ​នាង​នៅ​មាន​ការ​លំបាក​ផ្សេង​ទៀត​គឺ​តាំង​ពី​ព្រលឹម​ទល់​យប់​ នាង​ត្រូវ​ចេញ​ចោល​កូន នាង​អាណិត​វា​ណាស់​ ព្រោះ​ពេល​នោះ​កូន​ពៅ​មាន​អាយុ​មិន​ដល់​១​ខែ​ផង​ ម្យ៉ាង​ទៀត​ដោយ​កម្លាំង​នាង​ជា​ស្រី​ នាង​នឿយហត់​ណាស់​ពេល​ឌុប​ភ្ញៀវ​បរទេស​ដែល​មាន​មាឌ​ធំ​ និង​ឌុប​ទៅ​ទី​ឆ្ងាយ​ ណា​មួយ​ទៀត​នាង​មាន​ការ​វះ​កាត់​ភ្នែក​ផង​ ប៉ុន្តែ​ទោះ​យ៉ាង​នេះ​ក៏​ដោយ​ក៏​នាង​កម្រ​ឈប់​សម្រាក​ណាស់​ដោយ​កំណត់​ក្នុង​ ចិត្ត​ថា​ ត្រូវ​តែ​តស៊ូ​ បើ​រស់​ក៏​យក​ ស្លាប់​ក៏​ចោល។

ទទួល​ការ​រាប់​អាន​ និង​ឧបត្ថម្ភ

ដើម្បី​ការពារ​សុវត្ថិភាព​របស់​ខ្លួន​នាង​អ៊ំ​ ចាន់ថន​ មិន​ឌុប​ភ្ញៀវ​ខ្មែរ​ណា​ដែល​នាង​មិន​ស្គាល់​ឡើយ​ ប៉ុន្តែ​ចំពោះ​ភ្ញៀវ​បរទេស​នាង​ឌុប​ទាំង​អស់។ ដោយ​ម្ដុំ​ដែល​នាង​ឈរ​ប្រចាំ​ការ​នេះ​ជា​តំបន់​មាន​បរទេស​រស់នៅ​ និង​មាន​ការិយាល័យ​របស់​អង្គការ​មិនមែន​រដ្ឋាភិបាល​ច្រើន​ នាង​មាន​ម៉ូយ​ជា​ភ្ញៀវ​បរទេស​ច្រើន​ណាស់​ ដែល​ជួនកាល​គេ​មក​ជិះ​ដល់​កន្លែង​ ជួន​កាល​គេ​ទូរស័ព្ទ​ហៅ​នាង​ទៅ​យក​គេ។ លោក​កែវ នី​ អ្នក​ម៉ូតូឌុប​ក្នុង​ក្រុម​ជា​មួយ​គ្នា​និយាយ​ថា​ ពួក​បរទេស​ចូលចិត្ត​ចាន់ថន​ព្រោះ​គេ​ថា​ នាង​ឌុប​គេ​កាន់​ចង្កូត​នឹង​ល្អ​ គួប​ផ្សំ​អត្តចរិត​រួសរាយ​ស្លូតបូត​ផង​ នាង​ត្រូវ​ទទួល​ការ​ឧបត្ថម្ភ​ជា​ច្រើន​ គឺ​នាង​ត្រូវ​ភ្ញៀវ​បរទេស​ម្នាក់​ឧបត្ថម្ភ​លុយ​កាក់​អោយ​ទៅ​រៀន​ភាសា​ អង់គ្លេស​អស់​រយៈពេល​ជាង​មួយ​ឆ្នាំ។ ហេតុនេះ​ហើយ​បាន​ជា​សព្វថ្ងៃ​នាង​ចេះ​និយាយ​ភាសា​អង់គ្លេស​ខ្លះ​ៗ​ ជា​មួយ​ភ្ញៀវ​ និង​ចេះ​មើល​ផែនទី​ភ្នំពេញ​ច្បាស់​លាស់​ផង។​ ភ្ញៀវ​ម្នាក់​ទៀត​នោះ​ឧបត្ថម្ភ​លុយ​អោយ​នាង​រៀន​ធ្វើ​ម្ហូប​ តែ​ចាន់ថន​ សុំ​អោយ​ប្អូនស្រី​នាង​ទៅ​រៀន​ជំនួស​វិញ។ មុខ​វិជ្ជា​នេះ​ធ្វើ​អោយ​ប្អូនស្រី​នាង​បាន​ប្រកប​របរ​ជា​អ្នក​ដណ្ដាំស្ល​ នៅ​ផ្ទះ​ជន​បរទេស​ម្នាក់​ ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ។ អ៊ំ​ ស៊ំ សាមឿន​ ជា​ម្ដាយ​មាន​មោទនភាព​ណាស់​គាត់​និយាយ​ថា ប៉ុន្មាន​ខែ​កន្លង​ទៅ​ថ្មី​ៗ​នេះ​មាន​ភ្ញៀវ​បរទេស​ និង​អ្នក​រត់​ម៉ូតូឌុប​នាំ​គ្នា​មក​ធ្វើ​ពិធី​រំលឹក​ខួប​កំណើត​អោយ​នាង​នៅ​ ផ្ទះ​ ដោយ​មិន​អោយ​នាង​ដឹង​ខ្លួន​ជា​មុន។ អ៊ំ​បន្ថែម​ទៀត​ថា​ភ្ញៀវ​ទាំង​នោះ​ជួន​កាល​ផ្ដល់​លុយ​៣០​ឬ​៤០​ដុល្លារ​អោយ​ ចាន់ថន​ ថែម​ទៀត​ផង។​ និយាយ​ពី​សមានចិត្ត​ដ៏​ល្អ​របស់​ភ្ញៀវ​បរទេស​នេះ​ នាង​ចាន់ថន ប្រាប់​ថា​ជន​បរទេស​ម្នាក់​ធ្វើការ​នៅ​អង្គការ​សេវាកម្ម​អភិវឌ្ឍន៍​ អាល្លឺម៉ង់​(DED)​ ជួយ​ផ្សព្វផ្សាយ​អោយ​នាង​ដោយ​ធ្វើ​នាម​ប័ណ្ណ​អោយ និង​ធ្វើ​ក្រដាស​មាន​ដាក់​រូបថត​ និង​លេខ​ទូរស័ព្ទ​របស់​នាង​ ហើយ​យក​ក្រដាស​នោះ​ទៅ​ផ្សាយ​នៅ​សណ្ឋាគារ​ ផ្ទះ​សំណាក់​ និង​អង្គការ​មិនមែន​រដ្ឋាភិបាល​មួយ​ចំនួន។ លោក​ជា​ សម្បត្តិ​ លោក​មុំ ចេក​ បញ្ជាក់​ថា​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​រត់​ម៉ូតូឌុប​ក្រុម​នេះ​ អ្នក​ណា​ក៏​អាណិត​ស្រលាញ់​ចាន់ថន​ ដែរ​គេ​តែង​ចាត់​ទុក​នាង​ដូចជា​បងប្អូន​បង្កើត ​មាន​ពេល​ខ្លះ​នៅ​រដូវ​ច្រូត​កាត់​គេ​នាំ​គ្នា​យក​អង្ករ​មក​អោយ​នាង​ផង​ក៏​ មាន។​ ចំណែក​អ៊ំ​ ស៊ូ​ ជិលហា​ ជា​អ្នក​ជិត​ខាង​បញ្ជាក់​ថា​ចាន់ថន​ និង​គ្រួសារ​ជា​មនុស្ស​ល្អ​ណាស់​មិន​ដែល​មាន​ទំនាស់​ពាក្យ​សំដី​ជាមួយ​អ្នក​ ជិត​ខាង​ឬ​មាន​សំដី​ធ្ងន់ធ្ងរ​អ្វី​ឡើយ។ ពេល​យប់​ឡើង​អោយ​តែ​ក្រ​ឃើញ​នាង​ចូល​ផ្ទះ​ អ្នក​ជិត​ខាង​នាំ​គ្នា​ជួយ​ភ័យ​ចាំ​មើល​ផ្លូវ​គ្រប់​គ្នា។

សូម​លើក​តម្កើង​ស្ត្រី​អោយ​បាន​ពិត​ប្រាកដ

និយាយ​ពី​គម្រោង​ក្នុង​ពេល​អនាគត​វិញ​ នារី​រត់​ម៉ូតូឌុប​ម្នាក់​នេះ​និយាយ​ថា​ ពេល​នាង​ចាស់​ទៅ​នាង​ចង់​ដូរ​មុខរបរ​ជា​អ្នក​លក់​ដូរ​វិញ​ ចំណែក​ឯ​រឿង​គូរ​ស្រករ​ ថ្វីបើ​នាង​ធ្លាប់​ឈឺចាប់​ដោយសារ​ប្ដី​ក៏​ប៉ុន្តែ​នាង​គិត​ថា​ បើ​មាន​បុរស​ណា​ល្អ​នាង​អាច​នឹង​រៀបការ​ជា​ថ្មី​ទៀត​ដែរ។​ ចំពោះ​រឿង​នេះ​នាង​រំលឹក​ថា​ កន្លង​មក​នាង​សម្រេច​ចិត្ត​លែង​ប្ដី​ដោយ​សារ​គេ​មាន​ថ្មី​ ទោះបី​ប្ដី​នាង​សុំ​ជា​វិញ​ក៏ដោយ​ក៏​នាង​ពុំ​ព្រម​ដែរ​ ព្រោះ​នាង​ពុំ​ចង់​មាន​ប្ដី​មួយ​ពីរ​នាក់​ឡើយ។​ នាង​គ្រាន់​តែ​សម្ដែង​ការ​តូច​ចិត្ត​ថា​ មក​ទល់​ពេល​នេះ​ប្ដី​នាង​ពុំ​ដែល​ផ្ដល់​កា​ឧបត្ថម្ភ​ជា​អាហារ​ឬ​ប្រាក់​ ចិញ្ចឹម​កូន​នោះ​ទេ។​ អ៊ំ​ ចាន់ថន​ មាន​សំណូមពរ​ថា​ សូម​អោយ​សង្គម​ខ្មែរ​កុំ​បែង​ចែក​ការងារ​រវាង​ប្រុស​ និង​ស្រី​ កុំ​វាយ​តម្លៃ​មុន​ពេល​ឃើញ​ស្រី​បំពេញ​ការងារ​អ្វី​មួយ​ដែល​កម្រ​ឃើញ​មាន​ ក្នុង​សង្គម​ ហើយ​សូម​លើក​តម្កើង​ស្រី​អោយ​បាន​ពិត​ប្រាកដ​កុំ​បាន​ត្រឹម​តែ​ផ្សព្វផ្សាយ​ ហើយ​ពុំ​អនុវត្ត៕

ដកស្រង់ចេញពីវ៉ិបសាយ http://women.open.org.kh